• MirĂ«sevini tek Forumi Virtual

    Nëse ju shfaqet ky mesazh do të thotë se ju nuk jeni regjistruar akoma. Edhe pse nuk jeni regjistruar ju arrini të shihni pjesën me të madhe të seksioneve dhe diksutimeve të forumit, por akoma nuk gëzoni të drejten për të marrë pjesë në to dhe në avantazhet e të qënurit anëtar i këtij komuniteti.

    Regjistrimi është plotësisht falas në komunitetin tonë, pasi të regjistrohesh do të gëzosh shumë të drejta si të japesh mendimin tënd në një diskutim, të hapësh një diksutim tëndin, të komunikosh me anëtarët e tjerë të komunitetit në mënyrë private, të marësh pjesë dhe të votosh në konkursin e poezisë dhe të fotografisë dhe shumë opsione të tjera... duke përdorur mënyrën më të thjeshtë dhe të sigurtë për tu rregjistruar
    GOOGLE Microsoft Yahoo

    Për cdo problem mos hezitoni të na " KONTAKTONI ".

Copy paste nga social media

Lexoj shpesh shkrime qe me ngacmojn neuronet.
Nuk jane si librat qe i blejm enkas per ti lexuar, por na dalin para sysh pa dashje.
Dikush ne kulmin e ndjedise.. merzise apo te Karantines 😜.. eshte shprehur.


pse jo mos ti bejm share ne kete teme !
 
NĂ« fakt herĂ«t ose vonĂ«,janĂ« disa gjĂ«ra qĂ« nuk i shmang dot. Ashtu si nuk shmanga dot unĂ« shikimin e syve tĂ« tu,qĂ« mĂ« pĂ«rpinĂ«. RrufeshĂ«m mĂ« rrĂ«mbeve,mĂ« tĂ«rhoqe pas vetes sikur doje tĂ« mĂ« thoje:”mĂ« pĂ«rket”. PĂ«r njĂ« moment u ndjeva prehu yt,qĂ« nuk e merr mundimin as tĂ« rezistoj,sepse ndihet i pafuqishĂ«m. Ky ishte impakti im i parĂ« me ty. Disa gjĂ«ra nuk i shmang dot,ose nuk do qĂ« ti shmangĂ«sh,sado qĂ« ti e di shumĂ« mirĂ« qĂ« do jetĂ« deri sfilitse. Po po,tĂ« duash ashtu si dua unĂ«,Ă«shtĂ« njĂ« torturĂ« mĂ« vete. UnĂ« nuk dua qĂ« dashurinĂ« ta zĂ«r kurrĂ« gjumi,sepse kam frikĂ« se nuk zgjohet mĂ«. ËshtĂ« ajo ndjenja e pasigurisĂ« qĂ« tĂ« pushton,kur mendon se mund tĂ« shuhet zjarri nĂ« njĂ« natĂ« te ftohtĂ« dhjetori me borĂ«,kur je jashtĂ«.UnĂ« dua dashurinĂ« ta puth,ta ledhatoj,ta xhelozoj,tĂ« bertas,tĂ« ulĂ«ras e pastaj ta puth pĂ«rsĂ«ri. Nuk dua kurrĂ« qĂ« ajo tĂ« dremis sado pak. UnĂ« dua ndryshe edhe ti e di shumĂ« mirĂ«. TĂ« jesh me mua Ă«shtĂ« e vĂ«shtirĂ«,sepse unĂ« nuk do tĂ« lĂ« kurrĂ« tĂ« mendosh pĂ«r diçka tjetĂ«r.E di,jam xheloz. Jam xheloz edhe pĂ«r pikat e shiut qĂ« tĂ« prekin fytyrĂ«n edhe pĂ«r gjethet e vjeshtĂ«s qĂ« lehtĂ« tĂ« bien mbi flokĂ« edhe pĂ«r dritĂ«n e diellit qĂ« tĂ« detyron tĂ« mbyllĂ«sh sytĂ«. UnĂ« dua qĂ« fytyrĂ«n tĂ«nde ta prek vetĂ«m unĂ«,flokĂ«t e tu tĂ« ngatĂ«rrohen vetĂ«m nĂ« gishtrinjtĂ« e mi e sytĂ« ti mbyllĂ«sh vetĂ«m kur tĂ« puth unĂ«. KĂ«shtu jam unĂ«,i vĂ«shtirĂ« tĂ« mĂ« duash......
JOQ
 
"-Asja, - mezi u dëgjua zëri im...
Ajo me ngadalë ngriti sytë drejt meje... O shikim gruaje të dashuruar, - kush do të të përshkruajë ty? Ata luteshin, ata sy, besonin, pyesnin, jepeshin... Unë nuk i rezistoja dot joshjes së tyre. Një zjarr i lehtë më kaloi nëpër trup si gjilpëra të nxëhta; unë u përkula dhe i ngjesha buzët te dora e saj... U dëgjua një tingull drithës , si psherëtimë e ndërprerë dhe unë ndjeva në flokë prekjen e dorës së brishtë, që dridhej si gjethe. Ngrita kokën dhe pashë fytyrëne saj. Si ndryshoi papritur! Shprehja e frikës u zhduk prej saj, shikimi u hodh diku larg dhe më bënte për vete, buzët u hapën lehtazi, balli u zverdh si mermer dhe kaçurrelat ranë mbrapa, sikur i largoi era. Unë harrova çdo gjë, e tërhoqa drejt vetes. Dora e saj u bind, gjithë trupi i saj u tërhoq menjëherë pas dorës, shalli i ra nga krahët dhe koka iu mbështet ngadalë në gjoksin tim, u mbështet nën buzët e mia të ndezura...
-Jam e juaja... – pĂ«shpĂ«riti me zĂ« tĂ« dobĂ«t

Ivan S. Turgenjev - Asja"
 

Desa

Temet Nosce
Nderkoh qe hapat tan,
ledhatonin ato trotuare te mermerta...
Une nisa nje dialog te komplikuar
me veten...

-Dreq edhe sa hapa
kan mbetur nga kryqezimi radhes?
Aty duhet te ecim ne
rrugica te ndryshme...
Mosss edhe 2 me pak...

-TA PERQAFOJ PARA SE TE NDAHEMI?!
Joooo do mendoj,
se jam i cmendur,
ishte vetem takimi yne i par...

Po e drejt,
eshte gabim,
sa jemi njohur,
ndoshta e lendoj...
Dhe per kete do me duhet
te urrej edhe veten mepas....

Matematika me ka pelqyer gjithnje.
Ja dhe momenti per ta vendosur
ne zbatim...
Ekuacjon i veshtir,por me nje perfundim te qart....
Nje buzeqeshje,sebashku
me disa fjal te sinqerta,
pershtaten marrezisht me rrethanat...

Nderkoh qe gjendemi 5 hapa para atij
kryqezimi qe do doja te ishte ne HENE...
Kacurelat e saj era si per inat mi perplas fytyres...
Edhe aromen e bekuar te parfumit
po ashtu...

faqet po me me marin flak,
Duart po i ndiej te djersitura...
Nje force e brendeshme,
eshte gati ta gris ate dreq ekuacjoni...
Dhe ja ku e grisi...

A MUND TE PERQAFOJ PAKEZ?
nisi vetia te peshperis para saj...

Ajo... me krijoj pershtypjen sikur tha nje po te ndrojtur,
por per hir te se vertetes edhe sot nuk e di..
Nese e tha, apo veshet e mij
degjuan deshiren time...

I kerkova ta perqafoj pakez?!
Por a eshte e drejt valle,
te falin nje diamant i cili ka forcen
te blej edhe shpirti...
Ndersa ti,ta mbash ne duar si nje leter te rendomt...

Ndaj ne ate cast,
vendosa gjith qenien e saj
midis krahve te mij...
E shterngova deri ne kercitje eshtrash
dhe aty kuptova qe....
GJITH BOTA NUK E KA VLEREN E NJE NJERIU

D.J
 

Vie

Anavie
Në rrjedhën e kohës, pa fjalë i menduar
Një qoshe qetësie, të shlodhem kërkoj
E lapsin e vjetër e sjellë nëpër duar
Ç’mban shpirti pĂ«rbrenda diku t’i dĂ«shmoj!

Një letër në xhepin, prej kohësh mbërthyer
Erdh’ ora gjithĂ« mllefin, aty do ta nxjerr
Eshtë jeta me kohën një lumë i rrëmbyer
QĂ« ecĂ«n pĂ«rpara, s’ndalon asnjĂ«herĂ«!

Por unë kam ndaluar!
Kam kohĂ« qĂ« e humba, at’ rritmin e saj
MĂ« mirĂ« nĂ« k’tĂ« qoshe, kĂ«tu i vetmuar
Sesa i harruar mos ‘ di nga t’ja mbaj.

Do t’shkoj me memorjen atje ku unĂ« dua
Në vitet e mbushur me plotë dashuri
Atje, ku dhe jeta vallzonte me mua
Atje, ku tĂ« tjerĂ«t mĂ« thoshnin, fĂ«mi’


A’herĂ« kur dhe jeta tĂ« bardha kish veshur
Me ç’sy i shikonim ne gjĂ«rat a’herĂ«?
Një jetë aq e bukur me njerëz të qeshur
Do tĂ« doja te isha aty unë , pĂ«rherĂ«.

Përse mos të shohim ashtu si fëmijët
Nxitojmë që të rritemi, harrojmë të jetojmë
Ne jemi tĂ« mirĂ«t, ne jemi tĂ« k’qijĂ«t
Ne jemi ndërtuesit e ne shkatërojmë.

Në botën e sotme çdo gjë riciklohet
Dhe jeta është cikël që ka një afat
Atëherë kur fillimi me fundin bashkohet
Mbaron per njeriun “udhĂ«timi i gjatĂ«â€.

Në rrjedhën e kohës, pa fjalë, i menduar
Dhe shkrimi në letër afron të mbarojë
Do t’ec’ unĂ« pas jetĂ«s, sado i larguar
Me sy fëminor, atë do tshikoj..

Bledi Ylli - Kur shpirti flet
 

NeVertiti

Kohe & Stine
Staf në FV.AL
Shok i dashtun, unĂ« pĂ«rgjithĂ«sisht nuk shkruej urime, as pĂ«r Krishtlindje as pĂ«r Bajram, as pĂ«r ditĂ«lindje as pĂ«r ndoj festĂ« tjetĂ«r. Nuk shkruej, pse urimet qĂ« n’ato ditĂ« tan bota ban, nuk dij a plotĂ«sohen njĂ« per qind se pothuej tĂ« gjitha dalin nga hipokrizia. Bota ketĂ« e din, por njĂ«soj vazhdon tĂ« shkruejĂ« urime. As pĂ«r Motmotin e Ri deri tash nuk i urova askujt asgja. Por kĂ«saj here due tĂ« hyj nĂ« rradhen e njerĂ«zve korrekte dhe t’u uroj shokve tĂ« mi Motmotin e Ri 1937.

SĂ« pari, t’uroj, shok i dashtun gjumin e ambĂ«l, qĂ« tĂ« mos ndĂ«gjosh si gjĂ«mojnĂ« njerĂ«zit nĂ«n barren e kryqave tĂ« vet tue mundunve, as britmen e ngadhnjysve nĂ« ketĂ« jetĂ«. TĂ« mos ndĂ«gjosh bumbullimen e SpanjĂ«s. Gjumin e ambĂ«l! TĂ« mos ndĂ«gjosh si afĂ«r teje gĂ«rset dhĂ«mballa pĂ«r dhĂ«mballĂ«, nga tĂ« ftohtit. Pse atĂ«herĂ« duhet tĂ« pyesĂ«sh: moj dhĂ«mballĂ«, pse ndeshe pĂ«r dhĂ«mballĂ« dhe gĂ«rset aq? E gjuha nĂ« vend tĂ« dhĂ«mballes pĂ«rgjegjet: pse asht ftohtĂ«, zotni, e kur asht ftohtĂ«, zotni, u hyn dreqi trupit, muskulave, nervave, zotni, dhe qashtu gĂ«rset dhĂ«mballa pĂ«r dhĂ«mballĂ«, zotni. Asht tepĂ«r banale tĂ« themi se mungon veshja dhe mbathja dhe zjarrmi, prandej: gjumin e ambĂ«l, shok i dashtun.
SĂ« dyti mbas gjumit t’ambĂ«l, t’uroj-ç’asht dhe e natyrshme-tĂ« jesh i gĂ«zuem, gjithmonĂ« i gĂ«zuem. Nga gĂ«zimi i madh, nĂ« sentimentalizem, tĂ« puthish drrasat e dhomĂ«s e shtyllat, si bani Greta Garbo nĂ« filmin “Mbretnesha Kristina”, kur shijoi dashunin shtazore (desha tĂ« them hyjnore, por njĂ«soj asht). Aq i gĂ«zuem, saqĂ« bota tĂ« ta kenĂ« zili dhe tĂ« thonĂ«: oh, sa i lumtun asht! TĂ« jesh i gĂ«zuem edhe pse n’anĂ« tjetĂ«r zemra tĂ« pĂ«lset, si paljaços. TĂ« jesh i gĂ«zuem, se gĂ«zimi yt u jep shpresa edhe tjerve. NĂ« rasĂ« se tryeza e shkrimit tĂ« çalon, ti qeshu. NĂ« rasĂ« se e vetmja karrige qĂ« ke nĂ« shtĂ«pi asht e shpueme dhe s’ke se ku te rrish, ti qeshu. NĂ« rast se s’ke zjarm e ke tĂ« ftohtĂ«, po, ti qeshu. NĂ« rast se ndonjĂ« ditĂ«, ashtu kot, tĂ« mungon dhe buka, ti merre pĂ«r lojĂ«, pĂ«r shaka, dhe qeshu, qeshu.
Del nĂ« rrugĂ« bile, nĂ« kryqzimin e udhve, dhe qeshu, qeshu, qeshu, e bota do ta ketĂ« zili dhe do tĂ« thotĂ«: ah, sa i lumtun asht! E kur tĂ« tĂ« vijĂ« nĂ« shtĂ«pi ta shofi shkakun e gĂ«zimit tand, do t’i kujtohet botĂ«s vetvetja dhe do tĂ« fillojĂ« tĂ« qeshi kikikikakaka. Smundja e tĂ« qeshunit do tĂ« pĂ«rhapet ndĂ«r tĂ« gjithĂ« dhe njerzit si majmunat do tĂ« hidhen pĂ«rpjetĂ« nga gĂ«zimi
 Dhe kĂ«shtu uroj qĂ« vjetin 1937 ta kalojmĂ« nĂ« gĂ«zim, edhe se tĂ« smundĂ« patalogjisht.
| Millosh Gjergj Nikolla |
 

MrsA

Mr. A
flm .. foto bardh e zi .. nder te paktat qe kam .. shume mi kane shperndare neper sjoqeri dhe mi dergojne per what's app tani pas kaq vitesh 😂😂
Si vezhgues i mire insta, qe jam 😋 , me mungonte kjo foto e albumit, dukesh içik si Rajmonda Bulku đŸ™ˆđŸ’«
 
Si vezhgues i mire insta, qe jam 😋 , me mungonte kjo foto e albumit, dukesh içik si Rajmonda Bulku đŸ™ˆđŸ’«
ne ate moshe mund te kem qen pak a shume
si Jiji Hadid ne fytyre.. madje kur e shoh me befason ngjashmerija.... si nga ngjyra dhe forma e syve ashtu dhe ngjyra e flokeve.
Ndersa Rajmonda .. brune me ata sy te magjishem ... se kemi pas fat per fat te keq.
E adhuroj ate femer 😊
 

MrsA

Mr. A
ne ate moshe mund te kem qen pak a shume
si Jiji Hadid ne fytyre.. madje kur e shoh me befason ngjashmetija.... si nga ngjyra dhe forma e syve ashtu dhe ngjyra e flokeve.
Ndersa Rajmonda .. brune me ata sy te magjishem ... se kemi pas fat per fat te keq.
E adhuroj ate femer 😊
Gjithsesi pervec like-ve ne insta, te shpreh komplimente te sinqerta edhe per pamjen qe ke sot !😊
 

Marla

Rootless Tree!
Kujdesu per dhimbjet e tua,
per kerkesat e atyre qe te jane prane!

Dhurojua te tjereve driten qe nuk ke,
forcen qe nuk zoteron,
shpresen qe ndjen te luhatet ne ty,
besimin qe te mungon.
Ndriçoi nga erresire jote.
Pasuroji me varferine tende.

Dhuro nje buzeqeshje
kur ke deshire te qash.
Prodho hare
me stuhine qe ke Brenda.
“Ja, ate qe s’kam ta dhuroj”.
Kjo eshte parajsa jote.

Do te vesh re qe gezimi,
pak nga pak do depertoje ne ty,
do pushtoje qenien tende,
do behet vertet i yti ne masen
ne te cilen, do ua kesh dhuruar te tjereve.
 
maniaket_e_librit 
TĂ« thuash fjalĂ«t "Jeta Ă«shtĂ« e bukur" nĂ« njĂ« periudhĂ« tĂ« vĂ«shtirĂ« tĂ« jetĂ«s, nuk Ă«shtĂ« pak. Ta thuash, mbase, Ă«shtĂ« mĂ« e lehtĂ« se sa ta besosh, po nĂ«se e beson, mbase arrin tĂ« kuptosh pse jetojmĂ«... Sepse jeta Ă«shtĂ« e bukur jo pĂ«r atĂ« qĂ« ke, po pĂ«r atĂ« qĂ« jep. Lumturia ndodhet nĂ« gjestet e vogla tĂ« pĂ«rditshme, nĂ« heshtjet tĂ« dĂ«gjuara, nĂ« boshlleqet e mbushura, nĂ« buzeqeshjet e dhuruara dhe nĂ« dashurinĂ« e jetuar
Jeta Ă«shtĂ« e bukur kur e jetojmĂ« lumturinĂ«, e jo kur e ndjekim atë 
Roberto Benigni
 
Ajo vogelushe ishte gatuar per lumturi
Ia falte kujt donte thesarin e zemres se saj
Mund te jepte jeten per te tjeret
E rrethuar nga bebet ne shtratin e saj

Me klithjen e femijeve
Me gjakun e races
Enderra e saj e pashuar
Do te linte gjurme
Ne kohe
Ne hapesire

Ne trupin
Perjetesisht te shenjteruar
Ne male , ne ajer
Ne ujerat e lumenjve
Ne qiellin e shnderruar

Tani ja ku je
Ne grahmen e fundit
Kaq e qete ne koma
Dhe me e dashuruar se kurre
Trupat tane do te ftohen dhe do te kthehen
Ne bar , Anabela ime e dashur

Na pret vec hici
I te qenit vetem.

Mbase kemi dashuruar pak
Ne trupin tone njerezore
Mbase dielli, shiu mbi varre , era dhe ngrica
Do t'i japin fund vuajtjeve tona.

Houllebecq- therrmijat elementare
FB_IMG_1586165850103.jpg
 

Ledia

❀ShKoDrAnE.4.eVeR ❀
“Me ty do tĂ« jem ndryshe. T’i them kĂ«to fjalĂ« nĂ« periudhĂ«n mĂ« tĂ« mirĂ« tĂ« jetĂ«s sime, nĂ« periudhĂ«n kur jam mirĂ« dhe kam kuptuar kaq shumĂ« gjĂ«ra. NĂ« periudhĂ«n kur mĂ« nĂ« fund po e njoh lumturinĂ« me sytĂ« e vĂ«rtetĂ« tĂ« saj.
Në këtë kohë, jeta ime është e plotë, kam kaq shumë gjëra që më pëlqejnë rreth vetes, që më tërheqin. Jam shumë mirë pa ty dhe jeta ime si një person i vetmuar është e mrekullueshme.
E di që duke e thënë kështu, tingëllon keq. Unë të kërkoj të rrish me mua jo sepse pa ty ndihem jo i lumtur. Do të isha egoist, nevojtar dhe shumë i interesuar për lumturinë time dhe ti do të ishe shpëtimi im.

Ti shkruash dashurisĂ« si Fabio Volo – pjesĂ« nga libri “Kam njĂ« jetĂ« qĂ« tĂ« pres”
 

NeVertiti

Kohe & Stine
Staf në FV.AL
"Çdo gjĂ« shkonte mirĂ«. Ishte çasti i duhur pĂ«r tĂ« mbledhur gjithçka, pĂ«r tĂ« bĂ«rĂ« njĂ« vlerĂ«sim. Si pĂ«rfundim kisha bĂ«rĂ« tĂ« gjitha ato qĂ« pata ndĂ«r mend tĂ« bĂ«ja, nĂ« jetĂ«. Kisha bĂ«rĂ« disa lĂ«vizje tĂ« mira. NatĂ«n nuk flija nĂ« rrugĂ«. Sigurisht, kishte plot njerĂ«z tĂ« mirĂ« qĂ« flinin jashtĂ«. Nuk Ă«shtĂ« puna se ata ishin budallenj, vetĂ«m se nuk adoptoheshin me makinerinĂ« pĂ«r tĂ« cilĂ«n kishin nevojĂ« nĂ« ato çaste. Dhe ato nevoja vazhdonin tĂ« modifikoheshin. Ishte njĂ« tablo me mjegull tĂ« ngjyrosur, e nĂ«se natĂ«n e gjeje veten duke fjetur nĂ« krevatin tĂ«nd, konsiderohej si njĂ« fitore e bukur mbi detyrimet. Kisha qenĂ« me fat, por disa nga lĂ«vizjet qĂ« kam bĂ«rĂ« nuk kanĂ« qenĂ« krejtĂ«sisht tĂ« vetĂ«vetishme. Por nĂ« fund tĂ« fundit bota ishte e llahtarshme dhe shpesh ndihesha i trishtuar pĂ«r pjesĂ«n mĂ« tĂ« madhe tĂ« njerĂ«zve qĂ« jetonin.
Epo, në djall që të gjitha. Nxora nga jashtë shishen e vodkës dhe piva një gllënjkë."


~via Charles B.
 
Nje student pyeti nje antropologe:cilat jan shenjet e civilizimit te nje culture?
Nderkohe qe studenti priste qe ajo te thoshte skeleti ndonje kafshe ose gjerat prej metali,antropologia iu pergjigj.Nje kafsh po te thyej femurin (kemben)nuk ka mundesi te mbijetoj sepse smund te shkoj dot as te pi uje as te kerkoj ushqim .Ndersa aty ku gjen nje femur te ngjitur e te sheruar, eshte prova se dikush e ka ndihmuar duke e cuar ne nje vend te sigurt.Kjo eshte shenje e civilizimit dhe dashuris e kujdesit te njerit ndaj tjetrit.
Te ndihmosh dike ne nevoje, pikerisht aty fillon civilizimi. 😍
Ira Byrock
 
Dashnia asht’ me u kuptu. Dashnia asht’ muzikë 
Dashnia dhe shpirti fisnik janĂ« e njajta gja. Dashnia asht’ poezia e trishtimit.
Dashnia asht’ kur dorĂ«zohesh.
Dashnia asht’ vĂ«shtrimi i shpirtit t’thyem n’pasqyrĂ«.
Dashnia asht’ kalimtare.
Dashnia asht’ mos me thanĂ« kurrĂ« qĂ« je pendu. Dashnia asht’ kristalizim.
Dashnia asht’ me dhonĂ«. Dashnia asht’ dhimtĂ«.
Dashnia asht’ me konĂ« sy m’sy me engjĂ«llin.
Dashnia asht’ te lotĂ«t.
Dashnia asht’ me pritĂ« me te telefoni.
Dashnia asht’ botĂ« e tanĂ« nĂ« veti.
Dashnia asht’ mĂ« u kapĂ« dorĂ« m’dorĂ« n’kinema.
Dashnia asht’ dehje. Dashnia asht’ bishë 
Dashnia asht’ me u qorrue. Dashnia asht’ me e ngu zanin e zemrĂ«s.
Dashnia asht’ qetsi e shenjtĂ«.
Dashni asht kur ke mall për dike, mall me përqafu fort, mall me nejt me te.
Dashni është kur e harron krejt botën tek je tu e përqafu ate që e do.
Dashnia asht’ malli i njerit pĂ«r me gjetĂ« strehĂ« t’sigurtĂ« pĂ«r shpirtin!/

ORHAN PAMUK
Screenshot_20200413-184601_Gallery.jpg
 
NGA BOTIMET E KOHES PERPARA VITIT 1990.
Rudolf Marku

( kjo poezi eshte botuar ne vitin 1984, ne gazeten Drita, ne diten e Poezise. Eshte nje poezi qe celebron dashurine me te pamundshme dhe me te harruar, dashurine e te moshuareve- si quhen ne shqipen e sotme- e brezit te trete?...)

ÇFARË PASHË SONTE NË RRUGË


Fare rastësisht i pashë
Këtë mbrëmje të kapur për dore,
Nuk donin t’ia dinin pĂ«r asnjĂ«ri;
Qenë tepër, tepër pleq të dy.
Më të bukurit ishin nga të gjithë të tjerët,
Askush nuk guxonte të barazohej me ta,
Vajzat e braktisën bulevardin herët;
Ishin si të shihnje muzgun në mengjes,
Si të shihje lulet e dëborës kur çelin.

Askush nuk guxonte të barazohej me ta,
Gratë e bukura nxituan të kthehen në shtëpi,
Më të bukurit nga të gjithë- ata të dy,
Sikur qenë përgatitur të shkonin diku,
Të kapur ashtu, dorë për dore.

Dhe unë që grisa të gjitha nekrologjitë
QĂ« vdekja t’i harronte.

1984
 

Marla

Rootless Tree!
NGA BOTIMET E KOHES PERPARA VITIT 1990.
Rudolf Marku

( kjo poezi eshte botuar ne vitin 1984, ne gazeten Drita, ne diten e Poezise. Eshte nje poezi qe celebron dashurine me te pamundshme dhe me te harruar, dashurine e te moshuareve- si quhen ne shqipen e sotme- e brezit te trete?...)

ÇFARË PASHË SONTE NË RRUGË


Fare rastësisht i pashë
Këtë mbrëmje të kapur për dore,
Nuk donin t’ia dinin pĂ«r asnjĂ«ri;
Qenë tepër, tepër pleq të dy.
Më të bukurit ishin nga të gjithë të tjerët,
Askush nuk guxonte të barazohej me ta,
Vajzat e braktisën bulevardin herët;
Ishin si të shihnje muzgun në mengjes,
Si të shihje lulet e dëborës kur çelin.

Askush nuk guxonte të barazohej me ta,
Gratë e bukura nxituan të kthehen në shtëpi,
Më të bukurit nga të gjithë- ata të dy,
Sikur qenë përgatitur të shkonin diku,
Të kapur ashtu, dorë për dore.

Dhe unë që grisa të gjitha nekrologjitë
QĂ« vdekja t’i harronte.

1984

Po shkepus 2 strofa nga Marku qe me pelqejne..

...
Perpiqemi të jemi njerëzor. Ecim vertikalisht,
Flasim për qyteterimin, për galaksitë dhe librat
Me një sintaksë rrethore;
Dhe koha që përserit vetveten!
Sa vite kaluan që kur e thyem buken bashkë?
Që kur endërrat i vumë në ca diagrame
Për të arritë labirinthet me hyrje falas?

Në stinen pritëse të marr me vete,
Drejt Betlehemit. Pa një yllë orientues
Vetem me at’ gurin e lĂ«muar qĂ« pĂ«r pak e harrojmĂ«.
Nisje nuk ka. Ka vetëm mbërritje.
Ti prek bashktingëlloret e dhëmbjes me gishtërinj delikatë
Për të shkruar strofen aleksandrine të vetëvrasjes....
 

NGU

Karma has no menu, you get served what you deserve
Tundimi i fundit

Më vjen të të puth aq befas,
pa frikën se sytë bota te ne i ka,
pa frikën e ndjekjes, pa trishtimin e Malarmesë.
Më vjen të ta krijoj aty për aty Iliadën tonë,
e lyrĂ«s sĂ« ringjalljes t’i bien dashnorĂ«t e sĂ« nĂ«sermes.
Më vjen të të puth po aq befas,
ashtu të papërgatitur e të të tremb nga guximi,
o torzoja ime e dashur.
E di se kjo ndërmarrje imja mund të na kushtonte një prishje me dikë,
me përemrat tanë vetorë me të cilët u lidhëm unazshëm.
Më vjen të të puth symbyllazi sall për një çast,
për të përjetuar Homerin,
për ta ndjerë bashkë të zezën,
ngjyrën e vetme të cilën e shohin vetëm të verbërit.
Bashkë të dy ta rrëzojmë Trojën së fundit herë,
në të zezë, për të zezën

Më vjen të të puth tek shkujdesshëm
më dëgjon tek flas për Aksidentin e Kaderesë,
kur të rrëfej për ata e për ne, për karrigen e pasme të veturës,
për ndeshjen, për puthjen e fundit.
Më vjen të të puth aty për aty për ta ndjerë atë çastpak e të përjetshëm.
Më vjen të të vjedh midis shoqesh,
tĂ« tĂ« dĂ«rgoj larg qĂ« t’i numĂ«rosh vendet,
mëkatet që i lamë rrugëve të qytetit me ajër të ndotur.
Të mëkatojmë së fundi,
të mbarojë me mëkat kjo gjëja jonë e paemër, e patrajtë, e paformë,
“ti gruaja e ajĂ«rt, ti gruaja e tjetĂ«rkujt”


A.F
 
Letra e nje babai ne prag vdekje per te bijen e sapo lindur :
"Kur te jesh në një nga ato çastet e shumta në jetë, kur do të të duhet të bësh një pasqyrë të vetes, merr një libër llogarish ku të shkruash se çfarë ke qenë, çfarë ke bërë dhe çfarë rëndësie ke pasur ti për botën. Të lutem, mos harro të përfshish në të faktin që ti mbushe ditët e një njeriu në prag të vdekjes, me dashuri të pafundme, me një gëzim të panjohur kurrë më parë për të, një gëzim që nuk rreket të kërkojë më shumë, por qëndron në hije, i kënaqur me aq. Në këtë kohë, kjo është gjëja më e bukur!
.
|Paul Kalanithi-Kur fryma bëhet ajër|
 
Top