• Mirësevini tek Forumi Virtual

    Nëse ju shfaqet ky mesazh do të thotë se ju nuk jeni regjistruar akoma. Edhe pse nuk jeni regjistruar ju arrini të shihni pjesën me të madhe të seksioneve dhe diksutimeve të forumit, por akoma nuk gëzoni të drejten për të marrë pjesë në to dhe në avantazhet e të qënurit anëtar i këtij komuniteti.

    Regjistrimi është plotësisht falas në komunitetin tonë, pasi të regjistrohesh do të gëzosh shumë të drejta si të japesh mendimin tënd në një diskutim, të hapësh një diksutim tëndin, të komunikosh me anëtarët e tjerë të komunitetit në mënyrë private, të marësh pjesë dhe të votosh në konkursin e poezisë dhe të fotografisë dhe shumë opsione të tjera... duke përdorur mënyrën më të thjeshtë dhe të sigurtë për tu rregjistruar
    GOOGLE Microsoft Yahoo

    Për cdo problem mos hezitoni të na " KONTAKTONI ".

Fol per vdekjen!

Marla

Sapiosexual!
Këto ditë ideja e vdekjes më rri mbi kokë më shumë insistuese se zakonisht, por nuk është as e frikshme e as tragjike. Thjesht më godet mendjen sikur të ishte një problem që do zgjidhje, dhe zgjidhjen ia gjen vetëm po ta diskutosh. Në fakt, nuk më pëlqen që ne i heshtim tema të caktuara. Besoj se, kur e hesht diçka, ke krijuar një problem të ri apo rritur një të vjetër. Vdekja është ndër ato tema që shumë i mendojmë e pak i diskutojmë. Madje, ideja e vdekjes për të gjithë është më e vizituar dhe e medituar sesa ajo e jetës. Vdekja është edhe më e natyrshmja mike e njeriut. Ndaj, sado e trishtë qoftë, është më shumë vetja jonë sesa atribut i yni. Kështu duhet të kishim shumë kanale komunikimi lidhur me të, udhë që shpesh janë të mbyllura. Ndoshta unë dua të flas për komunikimin mbi vdekjen sot, sepse si temë më ka munduar gjithë vitin, pa ndonjë arsye lehtë të imagjinueshme. Dhe më duket sikur jam e detyruar moralisht që ta diskutoj, para se viti të ketë mbaruar.

Në dy faza, herët në fëmijëri dhe para vdekjes reale, përballemi më ekzistencialisht me kuptimin e vdekjes, dhe, në të dy momentet, njerëzimi i ka të mëngëta mundësitë komunikuese. Kultura specifike e grupit tonë kulturor shqiptar i ka edhe më të kufizuara e të mbyllura këto rrugë komunikimi për vdekjen, sidomos për ata pjesëtarë të grupit pa lidhje aktive me një edukim të strukturuar fetar.

Në fëmijëri ka një moment të veçantë kur kemi nevojë jetike të flasim për vdekjen. Më kujtohet që vetëm pas moshës dhjetë vjeçare nisi një lloj komunikimi i lirshëm dhe relativisht prej të barabartësh me tim atë, por biseda kufizohej në tema politike dhe konkretisht anti-komuniste e anti-enveriste. Si pa dashje diskutimi ndonjëherë përfshinte edhe çështje të jetë-vdekjes, por as im atë dhe as unë nuk dinim se si të merreshim me to. Sidoqoftë, nevoja ime për të folur për vdekjen ka qenë shumë më e hershme sesa mosha 10-vjeçare, e kjo është e natyrshme për gjithë fëmijët. Dhe, përveç nonës që më jepte ndonjë shpjegim të shpejtë e me Zot, sa për të më qetësuar për momentin, nuk gjeja kënd as të më dëgjonte e as të më shpjegonte si qe puna. E zgjidha në mënyrën më të gabuar të mundshme frikën time të thellë: një natë bëra një muhabet të gjatë me time motër që ishte vetëm tre vjeç (unë isha shtatë), dhe i shpjegova atë që ajo s’dinte dhe që unë doja aq shumë të ma shpjegonte dikush. I thashë se pas jetës që është e gjatë vetëm 100 vjet, nis vdekja që nuk mbaron kurrë. Ajo insistonte “po pastaj?” dhe se ku ishte fundi i vdekjes, dhe çfarë vinte pas… tamam atë që kërkoja të dija edhe unë, dhe që po ia mësoja vetes duke u shtirur si mësuese e sime motre. Ndaj i përgjigjesha me më të pamëshirmshmen frikë e besim që kisha: “asgjë s’vjen; ka vetëm vdekje, dhe vdekje, dhe prapë vdekje që s’mbaron kurrë. Por ne nuk jemi më atëherë, se ne jemi vetëm kur jetojmë.” “Po si s’jemi? Ku shkojmë?” më pyeste ime motër me sy të skuqur e të hapur më shumë se zakonisht. “S’jemi, se ne kur vdesim na fusin në tokë dhe na hanë të gjitha insektet, krimbat, na ha dheu dhe uji, rrimë në tokë deri sa bëhemi tokë… dhe pastaj gjithë krimbat që na hanë ne, vdesin, dhe ata i hanë krimba të tjerë; dhe gjithë ata që na njohin ne vdesin gjithashtu, dhe për ne as nuk mendon më njeri, dhe atëherë s’jemi fare fare.” Ende ndihem me faj ndaj sime motre që e përdora kështu, dhe që e lashë vetëm të luftonte me imazhe torturuese të një horrori që ia futa unë në kokë pa më pyetur e pa ma kërkuar hiç, sepse doja shpëtim për frikën time munduese.

Vajza ime e vogël e solli për nja dy vjet rresht temën e vdekjes në shtëpi, dhe nuk ishte kurrë e lehtë ta zgjidhnim, sido që komunikimi qe i hapur dhe iu dha gjithë koha e vëmendja e nevojshme. E ka kaluar krejt tani, por zgjidhja nuk erdhi nga brenda shtëpisë por nga shkolla, dhe besoj se qe një rastësi fatlume. Ose ndoshta një grup faktorësh vepruan pavarësisht nga çka dinim ne. Atëherë ajo ishte katër-pesë vjeç dhe ndiqte shkollën Montessori. Po u mësonin konceptet e infinitit në hapësirë dhe në numërim. Një ditë në shtëpi na tha: “s’kam më frikë nga vdekja, se nuk është ndryshe nga qielli dhe nga numrat prej të cilëve unë nuk kam frikë. Nuk mbaron kurrë.” Ky i saji m’u duk shumë më pak makabër dhe pa humbje njerëzore, sesa ngadhënjimi im mbi vdekje.

Këtë vit humba një njeri të dashur të familjes. Ajo vdiq nga kanceri dy muaj pasi bëri 72 vjeç. Për muaj rresht të bijtë nuk i thanë se çfarë kishte. As mjekët nuk i thanë gjë, por e patronizuan në çdo vizitë, duke iu hapur vetëm fëmijëve, sikur ajo të mos ishte njeri që meritonte trajtim dinjitoz dhe njohje të së vërtetës më të madhe të ditëve të saj të fundit. Atë grua të zgjuar dhe veçanërisht të fortë e lanë të besontë në gënjeshtra deri sa vdekja iu shfaq përpara me kosën gati. Për mua kjo është t’i marrësh dinjitetin atij që po vdes. Dhe as institucionet, e as persona privatë me shumë dashuri për atë që po vdes, nuk kanë të drejtë ta bëjnë këtë. Ky është një zakon ndër më çnjerëzorët që kemi, dhe që e ruajmë dhe e ngrohim si njerëzor, por që do eliminuar se i rri keq respektit për njeriun dhe veten në kohën tonë. Sëmundja iu rëndua keqas, e vuajtjet fizike i lexoheshin në ballë e në lëvizje. Nisi t’i lëkundej besimi tek mundësia për t’u shëruar, por ishte e qartë që ende besonte se vërtet kish një infeksion të rëndë, dhe interpretonte në mënyrë qesharake si ilaçet që mërrte, si simptomat që kish. Dy bijtë e vet ishin pa pushim pranë saj duke i shërbyer me gjithë zemër. E çonin buzë detit, nuk e lanë kurrë vetëm, i përgatisnin vezë thëllëze. Por gruaja e fortë u la të shkonte drejt vdekjes me gojën mbyllur deri në fund, pa ditur tamam çfarë kish përballë, duke u trajtuar si fëmijë e si qenie e paaftë të ishte zonjë e vetes dhe e vdekjes së vet, ajo grua që, si pak gra të tjera, kish qenë zonjë e jetës së vet deri sa u sëmur. Nuk mund të jem e sigurtë, por më dukej se ia shihja qartë dëshirën për të folur hapur për të keqen që e kish zënë dhe për atë që e priste. Por askush nuk e la të hapte gojën. S’më lanë as mua ta hapja gojën. E di që në fund fare ajo e mori vesh mirë se çfarë kishte, dhe gdhihej e ngrysej me vdekjen që flinte krah saj. Ajo e shihte e tmerruar banoren e re, por nuk pyeste dot, ç’qe ajo gjë e zezë që i kish hyrë në shtrat e s’dilte që andej. Por atëherë ishte vonë, dhe ajo gojëkyçura për jetë, po ruante të tjerët nga frikërat e tyre, dhe po kujdesej që teksa ajo vdiste, të mos shqetësonte njeri me hallin e vet dhe frikërat nga vdekja. Unë e kam peng këtë vdekje me gojë mbyllur, vdekje ku veç vdekja s’përmendet, sido që ka okupuar gjithçka dhe po i ha trurin atij që vdes. Ime më që ka frikë nga vdekja, le të flasë sa do e si do për të, për veten, për çka vjen pas. Mos ardhtë, por kur vjen, nuk duhet të bëjmë sikur s’e shohim. Kur nuk flet për vdekjen, në fakt e ke lënë personin që ka atë hall të madh, fare vetëm me vdekjen.

Besoj se të flasësh për vdekjen, është jetë e jep jetë. Të jesh i hapur për e me vdekjen, është liri dhe dinjitet, dhe respekt për jetën e vdekatarëve. Dhe, sa më afër vdekja, sa më e qenësishme frika e ankthi krijuar prej saj, aq më nevojë ka njeriu të flasë për të, të qajë, të ulërasë, të qetësohet e të ulërasë prapë.


Peisazhe te Fjales.
 

Darius

DENY IGNORANCE
Fatmiresisht nuk e hape kete teme gjate nates 😬

Vdekja eshte nje gje fare natyrale, njeriu e mbivlereson shume veten e tij, nuk jemi me te rendesishem se nje insekt, perballe natyres dhe Zotit... .
 

Ledia

❤E❤👩‍👦‍👦❤E❤
Fjala vdekje me trishton .thjesht kur e mendoj si fjale me krijohet nje boshllek ne shpirt.....
 

elle

Chill
Frik jo por para se me ik duhet me jetu se jeta esht dhurate e bukur e nuk duhet shperdoruar.
 

Petrit101

Ta ka ta pu! ta kam me ti ba
Diçka më duket pak e çuditshme në këtë artikull, sepse në përgjithësi jam dakord me çfarë shkruan, që fëmija më perjashtim të ndonjë tragjedie familjare o personale të mendojë kaq i ri për vdekjen. I imi psh në moshën 4 vjeç nuk besonte me në Babbo Natale dhe në klasë të parë në periudhën e krishtlindjeve me shokët përgjatë korridorit të shkollës transformonin këngën "Tu scendi dalle stelle, o Re del cielo,
e vieni in una grotta al freddo e al gelo"
ne
" Tu scendi dalle scale e ti rompi la spina dorsale " kjo sa për të thënë se kan kaq jetë në atë moshë sa vdekja as nuk kontemplohet nga ato.
Përsa i përket temës siç e thashë jam dakord që vdekja nuk pranohet sot ne epokën e neoliberizmit si një proces i pashmangshëm , dhe duke mos e pranuar na çon vetëm drejt shkatërrimit. Tung.
 

Desa

Temet Nosce
Po të mos ishte vdekja biologjike, çfar kuptimi do kishte jeta? Do i dihej vlera ? Do shijohej çdo moment sikur të ishte i fundit? Do e donim jetën në ato raste kur do të ishte e papërballueshme?....
Në aspekte tjera, vdes ai/ajo që nuk la gjë për t'u përmendur.....
 
Redaktimi i fundit:
Mua me ka ndodhur te shkoj ne agoni dhe nuk me ka trembur te them te verteten 😁
Kur kam qen duke u mbytur, ose me sakt kur po mbytesha dhe deti po me fundoste me ngadale , shihja vetem rrezet e diellit qe beheshin me te largeta, nuk ishte ndjesi e keqe sepse vetem aty qe nuk te shkonte mendja se do vdisje (te pakten mua)
ishte tip narkoze do thoja... nje vdekje si ajo ne fakt eshte shume e bukur ....
temerri ishte kur me nxorren jashte 😌
 

Moonshine

Leave me alone
Hi everybody!
Un jam Ade dhe falas ksaj teme, mu kujtua nje aspekt i femijerise qe deri dje kisha injoruar.
Kam pas shum kohe te lire qe e vogel dhe nga qe ballkoni naten mbushej me drit, muri ishte perher plot flutura dhe insekte te tjera.
Nuk e di se sa eksperimente mund te kem ber me to... nuk e di se sa insekte mund te kem futur ne shtepi per ti studjuar dhe per te kuptuar se si do reagonin ne situata te veshtira.
Besoj se aty kuptova vdekjen dhe qe dikush luante me jeten tone. Isha vertet shum e vogel...
Prandaj se kam pasur kurre frik. As sot... as dje... as tani qe jam nene.
Kjo sdo te thot qe skam pas situata ku kam rrezikuar vertet jeten... perkundrazi! Pikerisht sepse nuk e kam frik futem shpesh ne situata ne sikletshme. Dhe sdo te thot as qe skam pasur humbje te rendesishme sepse e dim te gjith qe lulet me te bukura, jan ato qe ikin perpara te gjithve ... kot nuk thot ajo shprehja "l'erba cattiva non muore mai". I kam vuajtur... me shpirt dhe akoma nuk i kam pranuar.

Nuk me eshte shpjeguar asigje nga jeta sepse ne shtepine time mbizoteronte ideja e " duke te ruajtur ne kafaz, do te rritesh me e mire se te tjeret dhe sdo te lendoj njeri". Nuk kishin llogaritur qe sa me i ngusht te jet kafazi, me i pafund do te jet bota e saj imagjinare.

Babysitter bleu 3 peshq te vegjel per cunin. Nuk i kishin shpjeguar qe ishin per akuarium dhe nuk zgjaten me shum se 1 jav.
Kur vdiq i pari, ai skuptonte... me kerkonte ti jepja me henger dhe i fliste qe te cohej nga gjumi.
Gjumashi!
I thash "vdiq. Nuk eshte me ktu me ne. Nuk do cohet nga gjumi."
Zgurdulloj syt sepse nuk e kishte degjuar si fjale.
Insistonte qe po flente gjum.
Largova peshkun e ngordhur nga 2 te tjeret.. dhe ne te njejten menyre veprova pasi iken njeri pas tjetrit.
Cuni sme pyeti me por me tha: " mami peshqit kan vdekur. Kan ikur. Sjan mo".
Nuk ishte pyetje. Ishte ai qe po me thonte qe e kishte kuptuar.
Nje dit tjeter ishim rruges dhe pa nje pellumb te shtypur nga makina... ishte dicka e fresket dhe makabre. Ktheva koken nga ai me pa se si po reagonte. I vinte keq sepse menjeher reagoj " mami ai zogu ka vdekur?"
- po zemer, sepse nuk respektoi vizat e bardha dhe e shtypi makina. Kshu qe me rri afer dhe mos vrapo te vizat pa mamin.

Me ben pyetje pafund por nuk i mohoj asigje. Dhe pse akoma si ka mbush 3... dhe pse disa koncepte jan komplekse per te.
Po gaboj? Ndoshta.
 

Moonshine

Leave me alone
Mua me ka ndodhur te shkoj ne agoni dhe nuk me ka trembur te them te verteten 😁
Kur kam qen duke u mbytur, ose me sakt kur po mbytesha dhe deti po me fundoste me ngadale , shihja vetem rrezet e diellit qe beheshin me te largeta, nuk ishte ndjesi e keqe sepse vetem aty qe nuk te shkonte mendja se do vdisje (te pakten mua)
ishte tip narkoze do thoja... nje vdekje si ajo ne fakt eshte shume e bukur ....
temerri ishte kur me nxorren jashte 😌
Te njejten gje ndjeva kur me lan te ajo pllak mermeri. Nuk e di per sa ore..
Por mbaj mend se sa shum e kam kerkuar
 
Paske qene i vogel! Paniku eshte faktori qe ndikon me se shumti !
Se procesi eshte si te ulesh nje automat dritash! Nuk kupton gje!
Fiks ashtu , vetem qe pasojat ngelen per ca kohe , pastaj u harru
gjithsesi vdekja ne det nuk eshte e keqe mendoj 😁
 

Moonshine

Leave me alone
Une jam mbyt dy here 😂
heren e pare nuk nxura mend
te dyten kisha kriju besim tek vetja dhe e hengra serisht 😂
Un llogaris dy dhe pse hera e pare ndoshta nuk duhet konsideruar e till

Kam qen maximumi 4 vjece. Djelli po perendonte... me kishte lan vetem si gjithmon me 1 qen qe me ruante kudo qe shkoja... ishte engjelli im mbrojtes dhe pse ishte gjigant, nuk e kisha frik.
Dallget po sillnin ne breg nje peshk te gondhur dhe un kisha qef ta kapja si babi. Kam vrapuar drejt detit me gjith forcat e mundshme dhe po pija uj kur me nxorri qeni duke me terheq nga rrobat.
Kur erdhi babi, i dhash peshkun me syt plot lumturi.
Heren e dyt isha 10 vjece. Shkova shum larg dhe nuk e dija qe smund te prekja. Me dolen perpara disa momente te bukura por dola vet pasi vendosa mos te luftoja me. Ka qen momenti qe mesova si te qendroja ne siperfaqe te detit pa frike. Nuk e di per sa koh kam mbyll syt duke ndjer rrezet e djellit qe me ledhatonin surratin.

Kam mesuar te notoj ne moshen 16 vj. Ne sarand. Vetem... pash shtrembet detin dhe pasi kisha shkuar shum larg, vendosa te zhytesha sa me thelle per tu ndjere prap gjalle... por hic. Nuk e pata me ate ndjesi..
Nga larg di vetem qe kam degjuar kushedi se sa ulerima pasi nxorra koken
 

Shoku_vjeter

Anëtar i Nderuar
Fiks ashtu , vetem qe pasojat ngelen per ca kohe , pastaj u harru
gjithsesi vdekja ne det nuk eshte e keqe mendoj 😁
Varet si ndodh, por une mendoj se cdo vdekje aksidentale eshte e tmerrshme!

Po behen 2 vjet nga vdekja aksidentale e nje te njohurit tim apneist! Profesionist, me eksperience dhe shume strikt ne pjesen e siguris.
kishte 6-7 ore pesca sub, ne karaburun, ishte zhytja e fundit, dhe gabimi me sekonda nga nje zhytje 24.6 meter nuk e la te dilte e te rikuperonte.
Kalon ne black out, sincope - samba, truri ndalon punen si rezultat i mungeses se oksigjenit! Edhe sikur te dalesh ne siperfaqe, kur humbet ndjenjat zhytesh perseri pasi nuk je i ndergjegjshem.

E ke parasysh ate lojen qe benin kur ishim femije , shtypnim njeri tjetrin ne gjoks fort ose me gishta arteriet qe furnizojne trurin, dhe na binte te fiket, mjart e rrezikshe por se dinim... kjo ndodh por me ndryshimin se kur je i zhytur mbushesh me uje dhe vdes!
 

Marla

Sapiosexual!
Se ju te 3 te beni te thyhesh kornizat e virtualitetit te flasesh per gjera personale :p

Ath para disa vitesh bej 1 operacion/nderhyrje kirurgjikale dicka 2 ore e me shume. Mbaj mend kur isha nen efektin e narkozes qe fillova te fluturoj pa force graviteti brenda nje tuneli spinal pa fund me nje ndjesi paniku ku isha dhe ku po shkoja. Tuneli mbaron dhe une bie me kurriz shtrire ne nje lendine te madhe plot me lulekuqe shume e bukur por dhe nje ndjesi shume e ngrohte familjare e paqte. Cohem dhe shof diellin si perendim ne hotizont por shume me afer lendines ku ndodhesha ne fund dhe duke pare ne horizont shoh mamane time te ndjere qe kishte vite vdekur... shkoj e takoj me mall e puth e perqafoj dhe e shihja qe dukej e qeshur pa dhimbje me e bukur se kurre.. i them sa mire qe te takova nuk dua te iki nga ketu. Ajo qesh dhe me thote akoma nuk eshte momenti yt per ketu shko tani.. Pak caste me vone ndjej qe dikush ushtronte presion mbi trupin tim disa shpulla ne fytyre dhe dikush me therriste emrin tim.. ishte doktori qe me zgjoi nga narkoza. Akoma isha me mendje midis dy botesh qe perjetova ato momente.

Nuk e di ca ishte truri im reaksione kimike apo parajsa ppr gjithesesi une u cmalla me nenen time! :)
 
Redaktimi i fundit:

Marla

Sapiosexual!
Varet si ndodh, por une mendoj se cdo vdekje aksidentale eshte e tmerrshme!

Po behen 2 vjet nga vdekja aksidentale e nje te njohurit tim apneist! Profesionist, me eksperience dhe shume strikt ne pjesen e siguris.
kishte 6-7 ore pesca sub, ne karaburun, ishte zhytja e fundit, dhe gabimi me sekonda nga nje zhytje 24.6 meter nuk e la te dilte e te rikuperonte.
Kalon ne black out, sincope - samba, truri ndalon punen si rezultat i mungeses se oksigjenit! Edhe sikur te dalesh ne siperfaqe, kur humbet ndjenjat zhytesh perseri pasi nuk je i ndergjegjshem.

E ke parasysh ate lojen qe benin kur ishim femije , shtypnim njeri tjetrin ne gjoks fort ose me gishta arteriet qe furnizojne trurin, dhe na binte te fiket, mjart e rrezikshe por se dinim... kjo ndodh por me ndryshimin se kur je i zhytur mbushesh me uje dhe vdes!

Rregulli per kete sport eshte qe asnjehere nuk duhet te zhytesh vetem per kete arsye

Me vjen keq per mikun :(
 
Varet si ndodh, por une mendoj se cdo vdekje aksidentale eshte e tmerrshme!

Po behen 2 vjet nga vdekja aksidentale e nje te njohurit tim apneist! Profesionist, me eksperience dhe shume strikt ne pjesen e siguris.
kishte 6-7 ore pesca sub, ne karaburun, ishte zhytja e fundit, dhe gabimi me sekonda nga nje zhytje 24.6 meter nuk e la te dilte e te rikuperonte.
Kalon ne black out, sincope - samba, truri ndalon punen si rezultat i mungeses se oksigjenit! Edhe sikur te dalesh ne siperfaqe, kur humbet ndjenjat zhytesh perseri pasi nuk je i ndergjegjshem.

E ke parasysh ate lojen qe benin kur ishim femije , shtypnim njeri tjetrin ne gjoks fort ose me gishta arteriet qe furnizojne trurin, dhe na binte te fiket, mjart e rrezikshe por se dinim... kjo ndodh por me ndryshimin se kur je i zhytur mbushesh me uje dhe vdes!
Me vjen keq 😔
apnea eshte shume sport i bukur, e praktikoj edhe une por ne nivel amatorial sepse ketu ku jam jane te paketa mundesite. Por nga nje mesim qe me ka dhen nje shoku im qe eshte profesor per sub, me ka shpjeguar se sa me poshte te zhytesh me te ngadalta behen levizjet nga forca e presionit dhe nga i ftohti , ajo mania e zhytjes sa me thelle ,eshte kurthi i te gjithe kureshtareve 🥺
 

Shoku_vjeter

Anëtar i Nderuar
Rregulli per kete sport eshte qe asnjehere nuk duhet te zhytesh vetem per kete arsye

Me vjen keq per mikun :(
Bashk ne te dy cke ti :p

ashtu eshte! Dhe ai nuk ishte vetem, madje shoku tjeter e gjeti, por ishte shume vone! Kishte kalu 15-20 minuta, ceshtja eshte tek procedura,kur dalim, dalim grup, minimumi 2she, por duhet qe zhytjet te behen ne cift, me radhe, dmth njeri te ruaj duke te shoqeruar nga siperfaqja, jo seicili ne terezi te vet! Kjo ndodhi, pas shume oresh ne det, e humbet edhe orjentimin ku je, do disa sekonda te gjesh galexhanin, shokun dhe orjentimin.Koha qe duhet te rrish mbi uje pas 1 zhytje (apnea) eshte dyfish i kohes se zhytjes, por kur ke 6-7 ore ne det ky regull corjentohet!

pasojat jane shume te renda per te gjithe, nuk duhet harruar se kemi njerez qe na presin jashte adaj bote qe me te vertet eshte e pa imagjinueshme por dhe me mjaft rrisk!
nje zhytes profesionist italian ka thene : Zhytesit me bombula zhyten per te exploruar per rreth, zhytesit e lire ne apnea zhyten per te njohur vetveten!
une akoma se besoj qe i ka ndodh atij...
 

Shoku_vjeter

Anëtar i Nderuar
Me vjen keq 😔
apnea eshte shume sport i bukur, e praktikoj edhe une por ne nivel amatorial sepse ketu ku jam jane te paketa mundesite. Por nga nje mesim qe me ka dhen nje shoku im qe eshte profesor per sub, me ka shpjeguar se sa me poshte te zhytesh me te ngadalta behen levizjet nga forca e presionit dhe nga i ftohti , ajo mania e zhytjes sa me thelle ,eshte kurthi i te gjithe kureshtareve 🥺
Te gjitha ndikojne, per profesionistet nuk eshte problem thellesia me shume se sa fakti qe harrojme njerezit qe kemi ne shtepi, dhe vendosim boten nenujore, pasionin, perpara realitetit ! me pak fjale eshte si droge ...
Sa me thelle te zhytesh aq me shume zvogelohet mushkria pasi shtypja rritet, muskujt harxhojne O2, prandaj limitohen levizjet, per te patur rezerva O2 per trurin, po ti vesh re apneistet jane pa muskuj, pikerisht per kete arsye, dhe femrat jane shume te suksesshme !
 

Petrit101

Ta ka ta pu! ta kam me ti ba
Sport për të fortit kjo pesca subacquea, do të më mjaftonte 3-4 metra për iriqat dhe mjaft impenjative gjithësesi , sepse mbytesh edhe në pishinë.
 

NeVertiti

Kohe & Stine
Staf në FV.AL
Eshte e dhimbshme cdo vdekje.
Lexova me kujdes pjesen e fundit te artikullit.
Nese eshte e drejte ti tregosh,kur dikush eshte i semure me semundje te rende vdekjeprurse?
Rasti konkret qenka nje e moshuar, nene e dy djemve,me semundje kancerogjene sa kuptova,dhe bijte e saj s`ja paskan thene.
Tani varet kendveshtirimi,por mendoj qe ne nje moment cdo njeri ka te drejte te dij semundjen e ti te vertete,nga e cila vuan dhe ndoshta fatekeqsisht do i sjelli fundin.
Nese nuk e ben ke thyer rregullin baze te nje te drejte te nje neriu.
Nuk mbrohet askush nga dhimbja duke i mohuar te verteten,sado e trishte qofte ajo.
 

Monique

.
Staf në FV.AL
Se ju te 3 te beni te thyhesh kornizat e virtualitetit te flasesh per gjera personale :p

Ath para disa vitesh bej 1 operacion/nderhyrje kirurgjikale dicka 2 ore e me shume. Mbaj mend kur isha nen efektin e narkozes qe fillova te fluturoj pa force graviteti brenda nje tuneli spinal pa fund me nje ndjesi paniku ku isha dhe ku po shkoja. Tuneli mbaron dhe une bie me kurriz shtrire ne nje lendine te madhe plot me lulekuqe shume e bukur por dhe nje ndjesi shume e ngrohte familjare e paqte. Cohem dhe shof diellin si perendim ne hotizont por shume me afer lendines ku ndodhesha ne fund dhe duke pare ne horizont shoh mamane time te ndjere qe kishte vite vdekur... shkoj e takoj me mall e puth e perqafoj dhe e shihja qe dukej e qeshur pa dhimbje me e bukur se kurre.. i them sa mire qe te takova nuk dua te iki nga ketu. Ajo qesh dhe me thote akoma nuk eshte momenti yt per ketu shko tani.. Pak caste me vone ndjej qe dikush ushtronte presion mbi trupin tim disa shpulla ne fytyre dhe dikush me therriste emrin tim.. ishte doktori qe me zgjoi nga narkoza. Akoma isha me mendje midis dy botesh qe perjetova ato momente.

Nuk e di ca ishte truri im reaksione kimike apo parajsa ppr gjithesesi une u cmalla me nenen time! :)
Mu kur rrezohem psh me bi te fiket , iki ne dynja tjeter por do ti asnji skom taku
Mesa duket atje ku do iki une ska njerez qe me presin ......
 
Private conversations
Help Users
    Top