• Mirësevini tek Forumi Virtual

    Nëse ju shfaqet ky mesazh do të thotë se ju nuk jeni regjistruar akoma. Edhe pse nuk jeni regjistruar ju arrini të shihni pjesën me të madhe të seksioneve dhe diksutimeve të forumit, por akoma nuk gëzoni të drejten për të marrë pjesë në to dhe në avantazhet e të qënurit anëtar i këtij komuniteti.

    Regjistrimi është plotësisht falas në komunitetin tonë, pasi të regjistrohesh do të gëzosh shumë të drejta si të japesh mendimin tënd në një diskutim, të hapësh një diksutim tëndin, të komunikosh me anëtarët e tjerë të komunitetit në mënyrë private, të marësh pjesë dhe të votosh në konkursin e poezisë dhe të fotografisë dhe shumë opsione të tjera... duke përdorur mënyrën më të thjeshtë dhe të sigurtë për tu rregjistruar
    GOOGLE Microsoft Yahoo

    Për cdo problem mos hezitoni të na " KONTAKTONI ".

Zhgarravina te huaja!

Love

βeℓℓe â๓e
Mendoj se shumë prej nesh kanë lexuar copëza nga shkrimtarë të huaj, që u kanë ngelur në mëndje.. Atëherë një temë për keto copëza zhgarravinash nga poet e shkrimtarë të huaj, mund të na japin këtë sofër të vogël letrare të shprehisë së ndjenjave të momentit, të pasionit për letërsinë, të të shprehurit të realitetit të sotem me anë të këtyre zhgarravinave dhe copëzave nga letërsia e huaj..!

Shumëfishimi i personalitetit, dashuria për vetminë, të kesh një vend ku të ikësh nëse jeta bëhet e rëndë, brenda teje, është diçka që askush nuk mund të ta heqë, është e vetmja gjë që me të vërtetë e zotërojmë, e të mendosh se masa ikin nga vetvetja duke kërkuar shoqërinë!
Unë jam një UJK.. por jo vetëm kaq, nuk është kurrë kaq e thjeshtë, si mendimi jonë idiot, jeta..!




Ujku i Stepës – Hermann Hesse
" Dhe ja që sonte do t’i jepja fund komedisë. Thyej qafën për në shtëpi Hari, dhe hiqja vetes! Gjatë ke pritur.
I kapluar nga mërzia, vija vërdallë rrugëve të qytetit. Natyrisht, se kishte qenë e papëlqyeshme nga ana ime t’jua shaja stolitë e sallonit njerëzve të ndershëm, por ç’i bën, unë s’mundesha ndryshe, s’mundja ta duroj më këtë jetë të mirë, ama lajkatare.
Dhe me sa shihej, edhe vetminë s’e duroja dot më, madje edhe vetveten fillova ta urrej.
A thua kishte rrugëdalje?
Jo, s’kishte. O nënë, o babë, o zjarr i shenjtë i rinisë sime! Asgjë s’më kishte mbetur nga këta, as edhe pendimi, veç dhimbjes dhe neverisë.
Me sa duket, asnjëherë më parë s’më qe dhimbsur më shumë se tashti fakti, që duhet të jetoja.."



Ujku i Stepës (1927), një nga kryeveprat e Herman Hesse..
Një akt akuze kundra kohës së tij, një kritikë ndaj dekandencës së civilizimit perëndimor, vazhdimësi që shpreh luftën mes kafshërisë dhe shenjtërisë së një shpirti të përjashtuar, mes instiktit dhe arsyes, ndjeshmërisë dhe shpirtit..
 

Love

βeℓℓe â๓e
Pe: Zhgarravina te huaja!



Fragmente të humbura nga Herakliti

48: Derra që gëzojnë me baltën më shumë sesa ujin e pastër.
Ne e shohim çdo ditë për rreth nesh, jam i rrethuar nga metarialistë të pastër (derra) që gëzohen nga çdo marrëzi dhe kotësi e tyre duke mos marrë aspak në konsideratë natyrën shpirtërore dhe hyjnore që mbart njeriu në vetvete. Kjo është murtaja e njerëzimit..
E kërkojnë jashtë tyre të mirën, pa e kuptuar se e kanë brenda në shpirt. Më vjen ndërmend krahasim i Zotave, të cilët pasi e krijuan njeriun, u munduan ta fshehin sekretin e jetës në fund të detit, por e dinin që njeriu do shkonte dhe në fund të detit. U munduan ta fshehin në majën më të lartë maleve, por prapë njeriu do e gjente edhe atje..
Atëherë vendosën ta fshehin brenda shpirtit të njeriut: sepse nuk do e kuptojnë se do jenë të zënë duke vrapuar pas iluzioneve të tyre, do të bëhen të pasur me gjëra pa vlerë por do të mbeten të varfër shpirtërisht. Mizeria, zhgënjimi, ankthi do të jenë udhëheqësit e ekzistencës së tyre dhe kurrë nuk do të njohin lumturi.
Nuk do ta kuptojnë se janë ndjenjat ato që e mbushin shpirtin. Si të verbër do të enden në errësirën e jetës së tyre dhe gjithçka që do bëjnë do jetë për qëllim përfitimi ndaj të panjohurve.


Këta janë njerëzit fëmijë, të mbajtur përjetësisht adoleshentë ..
Kanë vënë pasqyrën para tyre dhe e përqafojnë kokë e këmbë qënien e tyre e të mos qënit Asgjë..!
 

Love

βeℓℓe â๓e
Pe: Zhgarravina te huaja!

Pjesë e shkëputur nga Libri "UNDERBRAIN"
Autori: L'Hacker L.L




".. Unë nuk mund ta konceptoj pse askush nuk kërkon informacion të vërtetë, ose më saktë shumë pak njerëz kërkojnë informacione jashtë mediave tradicionale. Nëse vërtet qenia njerëzore është aq e trashë sa që nuk mund të shikojë rreth tij më të mirën e mundshme, besoj se të gjitha gënjeshtrat që i kanë thënë dhe ende i beson, në këtë rast ai meriton të trajtohet më keq se një kafshë dhe kështu edhe fëmijët e tij të cilët do i sjellë në jetë. Edhe mua ma kanë mbushur kokën me gënjeshtra, por kurioziteti im fëmijëror... me të vërtetë më tregoi disa gjëra që mendoja se ishin të pamundura! Por edhe para se të isha i vetëdijshëm për të tilla argumente e kuptoja që isha i rrethuar nga njerëz të trashë, injorant dhe si mund ti quaj tjetër... Unë e kam të vështirë të përshtatem me masat budallaqe, i urrej bar kafetë, unë e urrej futbollin, unë e urrej televizorin, unë e urrej politikën, unë e urrej çdo gjë të rreme! Marrëdhëniet shoqërore sot janë të bazuara në gënjeshtër, po të mos ishte gënjeshtra askush nuk do kishte gjë për të thënë, njerëzit flasin vetëm për të treguar atë çka nuk janë..!"

Nëse do t'i ulërasësh dikujt të vërtetën mbi Kishën, Papën, mbi mjekësinë, mbi shëndetin e konsumatorit dhe për besimin që nuk e meriton askush, fliti për këtë libër ..! :)
 

Love

βeℓℓe â๓e
Pe: Zhgarravina te huaja!

Ferri në Burkina Faso ~ Vezure Niculae

"As Zoti dhe as Djalli nuk e kanë krijuar ferrin .
Njerëzit e krijuan, madje u përpoqën ta bënim të përsosur. اfarë është ferri vallë?
Një kazan me serë përvëluese, ku mëkatarët do të përcëllohen pafundsisht? E ku do të qëndronte pastaj "argëtimi" i dy gjykatësve supremë?
Jo, o njerëz të mirë, ferri është këtu, mbi tokë! Ferri është uria, sëmundjet dhe mbi të gjitha luftërat, me gjithë kortezhin e krimeve që bëhen në emër të Zotit. Kur e pyet një besimtar pse Zoti e lejon diçka të tillë, do të të thotë se ai e ka lënë në dorën tonë të bëjmë luftë.
Por unë pyes veten: Përse vallë Ai, me gjithë mirësinë e tij, nuk na ka lënë në dorë vetëm lirinë për të bërë paqe?
Fushat në Kamboxhia mbushur me kufoma sa gjysma e popullsisë së këtij vendi. Hiroshima. Nagasaki. Liria Hyjnore. Pastaj Afrika: Katanga, Biafra, Angola, Burkina Faso etj.
Këtu ndodhet ferri, i krijuar nga njeriu i bardhë dhe superior. Ndoshta tani, në orën e 12-të, njeriu da ta vendosë ferrin në vendin që i takon, duke lënë në tokë veç parajsën. Nuk e besoj shumë këtë, sepse njeriu është i etur për gjakun e sojit të tij.
Sepse njeriu ndihet "i ngopur" vetëm pasi shuan etjen me gjakun e njeriut. "


 

Love

βeℓℓe â๓e
Pe: Zhgarravina te huaja!

Charles Bukowski

Nëse do të guxosh, bëje deri në fund..
Njerëzit e mëdhenj, janë më vetmitarët.
Gjeniu është i zoti të thotë gjëra të thella në mënyrën më të thjeshtë.
Ambicia ime e vetme është të jem askushi, më duket zgjidhja më kuptimplotë.
Të shkruash poezi nuk është e vështirë, e vështirë është ti përjetosh.
Dy shpikjet më të mëdha të njeriut janë shtrati dhe bomba atomike: e para të mban larg nga mërzitë, e dyta i eliminon.
Të flasësh për vdekjen është si të flasësh për paratë, ne nuk dimë as çmimin dhe as vlerën..
Spitale, burgje, k...a: janë këto univesitetet e jetës sime, kam marrë shumë diploma. Më thërrisni doktor!
Si mund të thuash se e dashuron një person, kur bota ka me mijëra njerëz të cilët mund ti duash më shumë, vetëm nëse i takon..fakti është se ti nuk i takon.
Njerëzia është spektakli më i madh i botës dhe nuk është e nevojshme të paguash biletë.


 

Love

βeℓℓe â๓e
Pe: Zhgarravina te huaja!

Kush e kalon krizën, tejkalon vetveten pa e shtypur askush me këmbë.
Kush ia atribuon krizës dështimet dhe vështirësitë e tij, dhunon talentin e tij dhe u jep më shumë vlerë problemeve sesa zgjidhjeve.
Kriza e vërtet, është ajo e paaftësisë.
Mungesa e arsyes tek njerëzit dhe tek kombet dhe dembelizmi për të kërkuar zgjidhje dhe rrugëdalje.
Pa krizën nuk ka sfida, pa sfida jeta është rutinë, dhe një agoni e ngadaltë.
Pa krizën nuk ka merita.
Në kohë krize shpërthen ana më e mira e jona, sepse pa krizën të gjitha erërat janë thjesht fllade të lehta.
Të flasësh për krizën do të thotë ta mposhtësh, të heshtësh ndaj saj krijon konformizëm.
Le ti japim një herë e përgjithmonë fund kësaj krize të rrezikshme, që është tragjedia e të mos paturit dëshirë për të luftuar, për ta tejkaluar .

Albert Einstein


 

Love

βeℓℓe â๓e
Pe: Zhgarravina te huaja!

Diku në botë apo edhe vetëm pak hapa larg teje, është ai person me të cilin ti pëputhesh plotësisht, ku një ide e jotja, një reflektim i yti, frika jote, korrespondon saktësisht me të tijën, ku emocionet ndahen pa egoizëm të tepruar, mashtrime, gënjeshtra, ligësi dhe papjekuri, kur mendjet janë të lidhura nga fije të padukshme.
Po, në fakt janë këta persona, persona kaq të ndjeshëm, që hapin zemrat e tyre edhe nëse rrezikojnë të plagosen.
Njerëzit të cilët dëshirojnë të emocionohen nga një gjest i papritur, nga një puthje e ëmbël, nga një ledhatim dhe një përqafim i ngrohtë.
Në ditët e sotme është e vështirë.. të shohësh të mirën tek njerëzit, por duhet të besojmë se ka ende njerëz në gjendje që provojnë ndjenja të vërteta dhe, më e rëndësishme që ata dinë t'i ndajnë me ty këto ndjenja.

Maria Giovanna De Cesare


 

Love

βeℓℓe â๓e
Pe: Zhgarravina te huaja!

Dashuria s’ka dëshirë tjetër veçse të përmbushet.
Po nëse dashuroni dhe nuk mund t’u shpëtoni dëshirave tuaja atëherë u bëftë kështu:
U shkrifshi dhe u bëfshi si uji i kulluar i një rrëkeje që këndon melodinë monotone të natës,
Njofshi hidhërimin e një dhembshurie të papërmbajtur,
U lëndofshi për botëkuptimin që keni mbi dashurinë,
Humbshi gjakun tuaj vullnetarisht dhe me gëzim,
U zgjofshi agimeve, me zemrën në krahë, dhe falenderofshi për një ditë të re dashurie,
U çlodhshi në orën e mesditës dhe meditofshi ekstazën e dashurisë,
U kthefshi në mbrëmje në vatrën tuaj me mirënjohje,
Pastaj fjetshi duke pasur në zemër një lutje për qënien e dashuruar dhe një këngë lëvduese në buzë!

Pasazh nga Profeti - Khalil Gibran
 

Love

βeℓℓe â๓e
Pe: Zhgarravina te huaja!

.. Franz Kafka ..

Me inteligjencë varrosur

Vendosa: inteligjencën time e varrosa në dorën time, kështu kaptina ime tani qëndron ngrehur, e gëzuar goxha, ndërsa dora varet poshtë e lodhur.
Inteligjenca peshon, dihet dhe e tërheq kështu poshtë.
Shikoje, këtë dorë të vogël, me lëkurë të ashpër të mbuluar plot me damarë, krejt e pluguar me rrudha, me arterie që i sheh dhe një i verbër dhe e paisur me pesë gishta.
Sa me fat që jam, që kam arritur t'a shpëtoj inteligjencën time në një vend të tillë që askuj i shkon mendja.
Pastaj, si në atë lojën që bëjmë me fëmijët, unë pyes: në cilën dorë e kam fshehur inteligjencën time?
Askush mund t'a gjejë, sepse mjafton të bashkojë një çast dy duart, për të bërë që inteligjenca të kalojë nga njëra në tjetrën dhe anasjelltas..!
 

Tuana

Nada é por acaso!
Staf në FV.AL
Titulli: Zhgarravina te huaja!

Paolo Crepet – Mbi Dashurine

E bukura eshte se dashuria nuk mbaron, nese ka ekzistuar vertet. Mbetet ne kujtime, ne ndonje qelize, ne ndonje pjese te trurit. Cdo mashkull i meson nje femre dhe cdo femer i meson nje mashkulli dicka.Nuk mund te gjykohet dashuria, duhet ta degjosh prandaj do t jetoje ne kujtese. Kontribuon ne edukimin e ndjenjave te kujtdo. Te fshish, te harrosh, te zhvendosesh shfaqin shenja arrogante. Do te ishte sikur ti vije zjarrin albumit te fotografive te jetes sone. Do beheshim deshperimisht me te varfer..
 

Love

βeℓℓe â๓e
Pe: Zhgarravina te huaja!

Honore de Balzak

Ah, po të isha i pasur, po ta kisha ruajtur pasurinë time e të mos ua kisha dhënë, ato do të ishin këtu, do të më lanin faqet me të puthura! Do të banoja në një pallat, do të kisha dhoma të bukura, shërbëtorë, zjarr për t’u ngrohur, dhe ato do të ishin këtu, me lot për faqe, me gjithë burrat dhe fëmijët e tyre. Do t’i kisha të gjitha. Kurse tani s’kam asgjë! Paraja të jep gjithçka, edhe vajzat. Oh! Ku janë paratë e mia? Sikur të kisha thesare për të lënë, ato do të më rrinin te koka, s’do të dinin ç’të më bënin më parë, do t’u dëgjoja zënë, do t’i shikoja.
Ato të dyja kanë zemër prej guri. Kaq e madhe ishte dashuria ime për to, saqë s’mbetej vend për dashurinë e tyre ndaj meje. Një atë duhet të jetë gjithmonë i pasur, duhet t’i mbajë për freri fëmijët e tij, si kuajt e hazdisur. Kurse unë rrija në gjunjë para tyre. Faqezezat!
 

Love

βeℓℓe â๓e
Pe: Zhgarravina te huaja!

Më kaloi gishtat mbi sy dhe më pas i zbriti në anët e hundës, përmes gojës deri në fund të mjekrës.
Më pas më vuri buzët sipër gojës gjysëm të hapur nga mbrekullia.
Mbrekulli, thashë kur filloi të rrëshkasë ngadalë.
Kjo ishte për ty. Kërkon përsëri të njëjtën gjë, të pëlqen dashuria ?
Ehh, po, nëse është kështu, po.
Mendova se do ti kuptoja të gjithë librat që nga ai moment dhe më pas ..

Erri De Luca


 

Tuana

Nada é por acaso!
Staf në FV.AL
Titulli: Zhgarravina te huaja!



Te kam harruar? Ti je pjese e ekzistences time, e vetes time. Ke qene çdo fjale qe kam lexuar, qe kur per here te pare kam ardhur ketu. Ti ishe kudo; beje pjese tek bukurite qe natyra me ofronte: ishe tek lumi, tek velat e anijeve, tek rete, tek drita, tek erresira, tek era, tek pyjet, tek deti, tek rruget. Ke qene misherimi i çdo fantazie te embel te perkundur nga mendja ime. Guret me te cilet jane ngritur ndertesat me te qendrueshme te Londres, nuk jane me reale e me pak te pashkaterrueshme se duart e tua, te asaj qe nuk jane e do te jene prezenca dhe influenca jote tek une, ketu e kudo, tani e gjithmone. Deri ne oren e fundit te jetes time nuk mundet pervecse te mbetesh pjese e shpirtit tim [Charles Dickens]
 

Tuana

Nada é por acaso!
Staf në FV.AL
Titulli: Zhgarravina te huaja!



Leter nje femije te palindur kurre


Këtë natë kuptova që ti ishe: një grimcë jete e ardhur nga asgjëja. Po qëndroja me sy hapur në errësirë e papritmas në këtë terr, u ndez një dritë qartësie: ti ishe. Ekzistoje. Qe sikur të ndieja një plumb në gjoks. Më ndaloi zemra. Kur rinisi të rrihte me goditje të shurdhëta e të hutuara, kuptova se po rrokullisesha në një pus ku gjithçka ishte e paqartë e terrorizuese. Tani jam këtu, e mbyllur me çelës brenda një frike që më lag fytyrën, flokët, mendimet. E në të humbas. Përpiqu të kuptosh: nuk është frika nga të tjerët. Nuk pyes për të tjerët. Nuk është frika ndaj Zotit. Unë nuk besoj në Zot. Nuk është frikë ndaj dhimbjes. Nuk i trembem dhimbjes. ثshtë frika për ty, ndaj rastësisë që të shkuli nga asgjëja për të të ngjitur në kërthizën time. Nuk kam qenë kurrë gati për të të pritur, edhe pse të kam kërkuar shumë. Kam shtruar gjithmonë pyetjen mizore: Po sikur të mos i pëlqejë të lindë? Po sikur një ditë ti të më qortoje duke britur: “Kush të tha të më sillje në botë, pse më solle, pse?”
Jeta është një mundim i tillë, mor bir. ثshtë një luftë që përsëritet çdo ditë, e momentet e gëzueshme të saj janë aq të shkurtra e paguajnë një çmim mizor. Si mund ta di se nuk do ishte e drejtë të të hidhja tej, si mund të kuptoj se nuk do t’i rikthehesh heshtjes? Nuk mundesh të më flasësh. Grimca jote e jetës është veçse një nyje celulash të sapokrijuara. Ndoshta nuk është as jetë, veç mundësi jete. E megjithatë do jepja gjithçka që ti të më ndihmoje me një shenjë, me një sinjal. Nëna ime thotë se unë ia dhashë dikur e prandaj më solli në botë. Nëna ime, ta dish, nuk më donte. U nisa gabimisht, në një moment zbavitjeje të dikujt. E që të mos lindja çdo natë shkrinte në ujë një ilaç. Më pas e pinte duke qarë. E pi deri në natën kur unë lëviza, brenda kërthizës së saj, e godas më shkelm për t’i thënë mos më hidh tej. Ajo ishte duke vendosur gotën në buzë. E largon menjëherë duke e derdhur në tokë. Disa muaj më pas unë rrotullohesha fitimtare në diell e se qe mirë apo keq nuk e di. Kur jam e lumtur, mendoj se qe një e mirë, kur jam e palumtur, them se qe një e keqe. Edhe kur jam e palumtur, mendoj se do më vinte keq të mos lindesha, pasi asgjëja është më e keqja e asgjësë. Unë, po ta përsëris, nuk i trembem dhimbjes. Ajo lind me ne, rritet me ne e me të mësohemi si me faktin se kemi dy krahë e dy këmbë. Unë në fund të fundit nuk i trembem as vdekjes, pasi një që vdes, do të thotë se ka lindur, se ka dalë nga asgjëja. Unë i trembem asgjësë, mosqenies, detyrimit për të thënë se nuk isha, rastësisht, o gabimisht, apo thjesht për zbavitjen e tjetrit.
-Oriana Fallaci


 

Love

βeℓℓe â๓e
Pe: Zhgarravina te huaja!

Giacomo Casanova

Unë e dashuroja dhe më dashuronte.
Isha i lumtur .
Tallesha me moralistët budallenj, të cilët përpiqeshin të më mbushnin mendjen, se mbi dhe nuk ka lumturi të vërtetë.
Dhe pikërisht këto fjalë ( mbi dhe ) më bënin të qeshja, sikur ky të ndodhej diku tjetër!..
Po, or, moralistë miopë, mbi dhe ka lumturi, shumë lumturi dhe secili ka të vetën .
Kjo nuk është e përjetshme, jo, ajo kalon, vjen, dhe përsëri ikën .. dhe ndoshta shuma e vuajtjeve si pasojë e dobësisë sonë fizike dhe shpirtërore është më e madhe se shuma e lumturisë për secilin nga ne.
Mund të ndodhë kështu, por kjo nuk do të thote se nuk ka lumturi, lumturi të madhe .
Sikur të mos kishte lumturi mbi dhe, krijimtaria do të ishte e përbindshme dhe do të kishte të drejtë Volteri, i cili e ka quajtur planetin tonë gjiriz të gjithësisë, i cili shpreh absurditet, ose nuk shpreh asgjë, përveç baticës së vrerit përshkrues.
Ka lumturi, ka shumë lumturi - këtë e përsëris unë edhe tani, kur e njoh atë vetëm nga kujtimet..

 

Love

βeℓℓe â๓e
Titulli: Zhgarravina te huaja!

Thesari im!

Nëse dhomat e shpirtit tim do vizitoje اfarë pretendon se do shikoje?
Cilin përbindësh mendon se fsheh?
Po të zhgënjej, por nuk më njeh. Nuk ka nevojë për të trokitur. Hyr, shih, kërko, mbet e habitur
Mure të zbrazët lyer pa ngjyra Fotografi, por pa fytyra Diku e hedhur afër shtratit ثshtë nje kuti e tersit, fatit E mbushur plotë është me kujtime.
Brenda gjithë historia ime. Janë fjalët që kam thënë aty, gjithkush që njoha, perfshi ty.
Gjithcka që bëra, e ç’veç ëndërrova Vendet ku shkela, ku jetova.
Janë zënkat tona dhe mërite Janë puthjet netëve pa dritë Veset e mia që aq urreve Mërgimi i ngadaltë i reve.
Dënimet që vuajta për ty Herët kur s’të pash ne sy Jetët qe pa ty jetova.
Të tjera femra që dashurova Janë dhe sekretet që s’të kam thënë E amanetet që kam lënë Fëmijet që kurrë nuk më lindën Epshet që vrava se nuk mu bindën Ka letra, që për ty i shkrova Në zarfet që kurre nuk dërgova
E nëse gjithcka përmbys do kthesh Sekretin më të madh do gjesh Se e kam fshehur në fund fare. Po nuk e pe, s’ke pare gjë fare. Nxirre mes duarsh në shtrëngim. K’të më të shtrenjtin sendin tim.
Balsamin që plagët shëronte, kur kjo djall jete më kafshonte.
Para fytyrës ngadalë afroje.
Dhe mbylli sytë, pastaj zbuloje.
E kur ngadalë ta kesh zbuluar.
Veç një pasqyrë do gjesh në duar. Do shohësh veten, reflektim.
Se ishe ti thesari im.

Charles Baudelaire
 

Love

βeℓℓe â๓e
Titulli: Zhgarravina te huaja!

Carlos Drummond de Andrade

Nje dite nje plak me tha "Kur njeh dike, dhe ky dikush e ben zemren tende te ndaloj per ca sekonda, ki kujdes: ky person mund te jete njeriu me i rendesishem i jetes tende.
Nese syt takohen dhe ka nje drit qe ndricon kur e shikon, ki kujdes: mund te jete njeriu qe po pret qe kur linde.
Nese kur u puthet syte u mbushen me lote, mendo: ka diçka magjike midis jush.
Nese mendimi i pare dhe i fundit i dites eshe per ate njeri, nese deshira per te ndejtur bashke arrin te shtrengoj zemren, gezohu: qielli te dergoi nje dhurate hyjnore... DASHURIA.
Nese nje dite i kerkoni falje njeri tjetrit per ndonje gabim dhe u kthehet nje perqafim, nje buzeqeshje, nje ledhatim dhe gjestet vlejn me shume se njemije fjale, dorezohu: ju jeni bere per njeri-tjetrin.
Nese eshte i merzitur, nese jeta e ka vrare dhe ti vuan dhimbjen e tije, qan lotet e tije dhe i fshin me dashuri, sa mrekulli. Ai njeri mund te kete besim te ty gjithe jeten.
Nese arrin, me mendimin, te ndjesh eren e njeriut qe do sikur ta kesh afer, dhe mendon se eshte perfekt edhe veshur me bizhame, shapka dhe flok te pakrehura. Nese nuk punon dot gjate dites, teper i emocionuar per takimin qe keni... nese nuk arrin dot te imagjinosh ne asnje menyre nje te ardhme pa ate person, dhe do doje me gjithe shpirt ti ishe pran kur plaket dhe, prap, mendon se do e doje marrezisht edhe keshtu. Nese preferon te vdesesh se sa ta shikosh te iki... atehere do te thote qe dashuria ka hyre ne jeten tende! Eshte nje dhurate."
Pastaj buzeqeshi dhe me tha: "Ca njerez dashurohen shume here ne jete, pak duan vertet dhe gjejne nje dashuri te vertet. Ndonjehere e takojne dhe nuk u vene rendesi ketyre sinjaleve, dhe e lene te iki pa e jetuar. Eshte deshira e tyre. Keshtu qe, mos lejo kurre qe marrezirat e çdo dite te bejne te mos shohesh gjene me te bukur ne bote: Dashuria."
 

Tuana

Nada é por acaso!
Staf në FV.AL
Titulli: Zhgarravina te huaja!

"Trishtimi i hënës" - Sharl Bodler

Sonte hëna kaq përtace po rri duke ëndërruar;
Si një grua e bukur që me dorën e saj të lehtë,
Mes shumë jastëkëve përkëdhel e shpërqëndruar,
Përpara se të flerë, profilin e gjinjve të vet,

Lart mbi shpinat e atllasta të orteqeve të butë,
Pas dergjieve të përzgjatura dorëzohet e zalisur,
Sytë bredhin ndër vegime të bardha, që aq urtë,
Fillojnë e i ngjiten kaltërsisë si yje të stisur.

Kur mbi këtë glob, në ngashërimin e saj të trishtë,
Një lot tinzar, ajo ngandonjëherë lë të bjerë,
Një poet i mëshirshëm, që gjumin shpirtit ia ka nxjerr,
Atë cirkë të bardhë në zgavrën e dorës e vë lirisht,
Me tërë reflekset e arta të një cope guri të çmuar,
Ediku në zemër, larg rrezeve të diellit e mban mbuluar.
 

Tuana

Nada é por acaso!
Staf në FV.AL
Titulli: Zhgarravina te huaja!

Eshtë mrekulli: një çast zgjat sa hap e mbyll sytë dhe me të njëjtën shpejtësi i përket së shkuarës; më parë një hic, më pas nje hic, për tu kthyer edhe një herë si lugat, që turbullon
qetësinë e castit tjetër pasardhës. Vazhdimisht griset një fletë nga libri i kohës, bie, fluturon, kthehet prapa dhe atëherë njeriu thotë: "Më kujtohet".

| Friedrich Nietzsche |
 
Last edited:

Tuana

Nada é por acaso!
Staf në FV.AL
Titulli: Zhgarravina te huaja!

…Enderrtari, po t’i bejme nje perkufizim te hollesishem, nuk eshte njeri, por, si me thene, nje krijese e gjinise se mesme. Gjallon te shumten e kohes ne ndonje kend te humbur, a thua se i fshihet edhe drites se diellit dhe, me t’u mbyllur ne shtepine e tij ngjitet pas saj si kermilli pas guackes, ose se paku i ngjan shume, ne kete drejtim, asaj kafshes interesante qe eshte kafshe dhe shtepi njeheresh dhe qe quhet breshke…

F.Dosotojevski

---------------------------
Duhet të jesh gjithmonë i dehur. Kaq është e tera është e vetmja mënyrë. Për qe mos te ndjesh barrën e kohës qe thyen kurrizin tënd dhe qe te perkul ty ndaj tokes, duhet të jesh vazhdimisht i dehur.

Por me çfarë? Vere, poezi, apo virtyt, si te deshirosh. Por ji i dehur. Dhe ne qoftë se nganjëherë, mbi shkallet e një pallati apo mbi barin e gjelber e një hendeku, ne vetmine vajtore te dhomes tënde, zgjohesh serisht, e dehura tashmë duke u zhdukur apo e ikur, pyet eren, dallgen, yllin, zogun, orën, gjithçka qe është duke fluturuar, gjithçka qe është duke qare, gjithçka qe është duke u rokullisur, gjithçka qe është duke kenduar, gjithçka qe është duke folur. . . pyet sa është ora dhe ere, dallge, yll, zog, ore do të te përgjigjen: "ثshtë ora qe të jesh i dehur! Për qe të mos jesh martiri skllav i kohës, ji i dehur, ji vazhdimisht i dehur! Ne vere, ne poezi ose ne virtyt si te deshirosh."

Ch. Baudelaire
 
Top