• Mirësevini tek Forumi Virtual

    Nëse ju shfaqet ky mesazh do të thotë se ju nuk jeni regjistruar akoma. Edhe pse nuk jeni regjistruar ju arrini të shihni pjesën me të madhe të seksioneve dhe diksutimeve të forumit, por akoma nuk gëzoni të drejten për të marrë pjesë në to dhe në avantazhet e të qënurit anëtar i këtij komuniteti.

    Regjistrimi është plotësisht falas në komunitetin tonë, pasi të regjistrohesh do të gëzosh shumë të drejta si të japesh mendimin tënd në një diskutim, të hapësh një diksutim tëndin, të komunikosh me anëtarët e tjerë të komunitetit në mënyrë private, të marësh pjesë dhe të votosh në konkursin e poezisë dhe të fotografisë dhe shumë opsione të tjera... duke përdorur mënyrën më të thjeshtë dhe të sigurtë për tu rregjistruar
    GOOGLE Microsoft Yahoo

    Për cdo problem mos hezitoni të na " KONTAKTONI ".

Zhgarravina te huaja!

Ledia

❤ShKoDrAnE.4.eVeR ❤
Sonte ndihem e humbur....
Në cep te murit,gjysmë errësire...e hija jote që vjen si frymemarje tek shpirti i vetmuar e lotët bien me një zë që të ngjeth trupin e zbrazës timin....dil të të shoh,të kem një fije ndriçimi në sytë e mi,të cilët rrjedhin pa pushuar në dysheme...
Mëndafshi yt i purpurt e lë nga pas në gjurmët që mbeten peng në shpirtin e plogësht e të copëzuar timin...
Dot s'mund ta shoh...
Atë trishtim që po jeton me mua ështe veçse një iluzion që ndodhet vegim në qenien që tashmë po derdh mijera lot për ty...
Flet...sikunder je ti që po e drejton këto të mjera mure qe po më ngjallin një ëndjë për t'i kaluar tej në humbetiren e zërit tënd...
Qaj,sytë e mi janë mjegulltirë e ërresires që nuk po e mposht dot....
Jeta ime humbi në fijen e fundit te qiriut e cila ishte fryma jote që më jepte pakëz jet.....ikë bashkë me të.... A.N
 

Ledia

❤ShKoDrAnE.4.eVeR ❤
Shpirti im nxiton;
I numërova vitet e mi dhe kuptova që ndoshta kam për të jetuar më pak se ato vite që kam jetuar deri tani...
Ndihem si ai fëmija që ka fituar një kuti me ëmbëlsira...!!
Të parat i hëngri me nxitim por kur kuptoi që i kishin ngelur pak filloi ti shijonte..
Nuk kam më kohë për të ndjekur rregulla e proçedura duke ditur që mund të jenë objektiva të pakuptimtë...
Nuk kam më kohë për të mbështetur persona absurdë që megjithëse kanë njëfarë moshe....nuk janë rritur..
Koha ime është shumë e shkurtër e shpirti im nxiton.
Nuk më kanë mbetur shumë ëmbëlsira në pako....
Dua të jetoj afër njerëzve-njerëzor....shumë njerëzor që dinë të qeshin me gabimet e tyre,njerëz që nuk tregojnë gjoksin duke u bazuar mbi triumfet e tyre, njerëz që marrin mbi supet e veta përgjegjësitë e zgjedhjeve që kanë bërë në jetë...!!!
Në këtë mënyrë mbrohet dinjiteti njerëzor e hapet rruga drejt së vërtetës e ndershmërisë...
Është kjo që e bën Jetën të bukur e mbi të gjitha....të denjë për t'u jetuar....
Dua të jem i rrethuar nga njerëz që dinë si të prekin zemrën, njerëz të cilëve nga goditjet që jeta ju ka dhënë kanë mësuar të rriten me prekje të ëmbla të shpirtit..!!!
Po.....nxitoj.
Nxitoj të jetoj me intensitetin që vetëm pjekuria di të japë.
Nuk kam ndërmend ti shpërdoroj ëmbëlsirat e mbetura...
Jam i sigurt se do të jenë mrekullisht të shijshme....më shumë se ato që kam ngrënë deri tani....!!!
KEMI DY JETË DHE E DYTA FILLON ATEHERE KUR KUPTON......... SE KE VETEM NJË.

Bledar Shametaj
 

Didi

C'est la vie.
Sei bella.
E non per quel filo di trucco.
Sei bella per quanta vita ti è passata addosso,
per i sogni che hai dentro
e che non conosco.
Bella per tutte le volte che toccava a te,
ma avanti il prossimo.
Per le parole spese invano
e per quelle cercate lontano.
Per ogni lacrima scesa
e per quelle nascoste di notte
al chiaro di luna complice.
Per il sorriso che provi,
le attenzioni che non trovi,
per le emozioni che senti
e la speranza che inventi.
Sei bella semplicemente,
come un fiore raccolto in fretta,
come un dono inaspettato,
come uno sguardo rubato
o un abbraccio sentito.
Sei bella
e non importa che il mondo sappia,
sei bella davvero,
ma solo per chi ti sa guardare.

Alda Merini
 

Ledia

❤ShKoDrAnE.4.eVeR ❤
Mos më duaj!
Mos më shkruaj!
Mos më bëj,
Prej haresë t’më buçasin veshët
Prej melodish t’pa nigjume, t’pa shijume deri ktij çasti!
Mos më fol aq butësisht,
Se veten nis e ngjyej në t’purpurt
Fund e krye!
Mos më beso…
Se un’ larg duhet të iki,
E larg jam…
Mos më gjej më symbyllur,
Se ditët do t’mi mbysë trishtimi…
Mos më nis më trëndafila,
Se m’deh aroma jote!
Ah Ti… që detin e syve tallaz e ngre!
Ah Ti… që si ajër m’flladit fytyrën në parvaze dritaresh,
Ku vjell ditët e mia.
Mos më duaj se vuaj…
Për ty e për mua!
Duaj të tjera!
Veç duaji dhe për mua!!
Më shkruaj!
Më duaj!
A.F
 

Didi

C'est la vie.
Le parole

Le parole non hanno occhi né gambe,
non hanno bocca né braccia,
non hanno visceri
e spesso nemmeno cuore,
o ne hanno assai poco.

Non puoi chiedere alle parole
di accenderti una sigaretta
ma possono renderti più piacevole
il vino.

E certo non puoi costringere le parole
a fare qualcosa che non
voglion fare.
Non puoi sovraccaricarle
e non puoi svegliarle
quando decidono di dormire.

A volte
le parole ti tratteranno bene,
a seconda di quel
che gli chiedi
di fare.
Altre volte,
ti tratteranno male,
qualunque cosa
tu gli chieda di fare.

Le parole vanno
e vengono.
Qualche volta ti tocca
di aspettarle a lungo.
Qualche volta non tornano
più indietro.

Qualche volta gli scrittori
si uccidono
quando le parole li lasciano.
Altri scrittori
fingeranno di averle ancora
in pugno
anche se le loro parole
sono già morte e sepolte.

Fanno così
molti scrittori famosi
e molti meno famosi
che sono scrittori soltanto
di nome.

Le parole non sono
per tutti.
E per la maggioranza,
esistono
soltanto per poco.

Le parole sono
uno dei più grandi
miracoli
al mondo,
possono illuminare
o distruggere
menti,
nazioni,
culture.
Le parole sono belle
e pericolose.

Se vengono a trovarti,
te ne accorgerai
e ti sentirai
il più fortunato
della terra. Nient'altro avrà più
importanza
e tutto sembrerà importante.

Ti sentirai
il dio sole,
riderai del tempo che fugge,
ce l'avrai fatta,
lo sentirai
dalle dita
fino alle budella,
e sarai diventato,
finché
dura,
un fottutissimo scrittore
che rende possibile
l'impossibile,
scrivendo parole,
scrivendole,
scrivendole.

Charles Bukowski
 

Vie

Anavie
Si tu t'en vas
Tu emporteras mon coeur
Et moi sans toi
Je ne sais plus où aller

Si tu t'en vas
Je ne pourrai jamais t'oublier
Je reste ici
Ne pensant qu'à toi

Si tu t'en vas
La douleur me dévorera
Un jour de plus
Je ne pourrai pas vivre sans toi
Mes larmes forment une mer
Nager sans se reposer
Attendant ton retour
Car je suis en train
De m'imaginer le final

Et ça me fait peur de penser
Qu'il arrivera un jour
Si tu t'en vas
Toute ma valeur s'en ira

Et je sais que
Je ne rencontrerai jamais un autre égal
 

Didi

C'est la vie.
Hai mai provato
A guardare il cielo
A stenderti su un prato
accarezzare un fiore
a seguire con lo sguardo
cime, foglie, aurore
che spuntano di nuovo tra l'azzurro e il sole.



Hai mai provato
A guardare il mare
Come tu fossi un pescatore,
silenzioso sulla riva,
A seguire con lo sguardo
una scia che traccia rosso l'orizzonte
Scoprire che unisce l'oriente e l'occidente.



Hai mai provato
a scegliere una via
come tu fossi un viaggiatore,
lasciarti trasportare dall'istinto
andare in giro per il mondo
tra mari, monti, pianure, deserti
imbrigliare muto o guidare un sentimento.



Hai mai provato
A costruire un sogno
Come tu fossi un costruttore,
soltanto con l'aiuto del tuo cuore,
Senza avere per le mani una città
Un progetto, un permesso, una licenza,
grattacieli e grandi i spazi di speranza.



Hai mai provato
A guardare il cielo,
a lasciarti guidare da una stella
a far della tua vita un sogno
lasciare ogni cosa che si avveri
come nella favola più bella.





Arnoldo Foà
 

Petrit101

Ta ka ta pu! ta kam me ti ba
Shijoj i magjepsur femrën që po prek balluket dhe shtiret se po lexon librin e saj të historisë - ndërsa unë shtirem se po studjoi të timin. Një femër tjetër , të cilën një ditë përpara në orën e leksionit e kisha konsideruar pa interes, lëkund këmbën e saj nën tavolinën e biblotekës ndërsa shfleton me përtaci numrin e revistës "Look" e afshi im nuk njeh fund. Një femër tjetër përkulet mbi fletoren, dhe me një klithmë të mbytur sikur po më kryqezonin, shikoj nën këmishë gjoksin ëmbëlsisht të shtypur nga krahët e kryqëzuar. Sa dëshiroja të isha krahët e saja! Po ,mjafton më të vërtetë pak të hidhem me joshjen e të një panjohurës, me mjafton të vërej që ,ndërsa me dorën e djathte merr shënime nga enciklopedia, nuk arrin të ndalojë që gishti tregues i dorës së majtë përkëdhel buzët.
Refuzoj - në bindjen e një dobësie që e kam bërë si prirje - të rezistoj të pa rezistueshmen , për sa e pa qëndrueshme , çuditshme ,përverse apo femijore që mund të konsiderohet nga çdokush burimi i joshjes time. Natyrisht kjo më detyron të vështroj femra që mund të jenë të trasha , budallaqe e kote, por jam i bindur që përtej kësaj kotesije diçka tjetër duhet të jetë , e pastaj dëshira ime në momentin që është " një dëshirë" , e zvogëluar apo e përçmuar.
- Të lutëm, - më pergjunjohen ,- pse nuk mundohesh të jesh sjellshëm? Din të jesh kaq xhentil ,kur don. - Po, më thojnë të gjitha të njëjtën gjë. - Nuk e kupton që ky është vetëm trupi im.
Nuk dua të kem me ty mendime të nivelit të tillë.- Më vjen keq për ty, por s'kam çfarë ti bej. Ke një trup të përkryer. - Oh mos fillo prapë. - Ke një bythë të përkryer. - Të lutëm mos u be volgar. Gjatë leksionit nuk flet kështu. Më pëlqen shumë të dëgjoj, por jo kur më fyen në këtë mënyrë. - Të fyej? Jam duke të bërë një kompliment . Ke një bythë të mrekullueshme. Perfekte. Duhet të jesh entuziaste. - Shërben vetëm për tu ulur diku ,David . - Gënjen. Pyte një femër që e ka komplet tjetër nëse do të pranonte ta ndërrojë me tëndin. Vetëm atëherë ndoshta do ti hapish sytë. - Të lutëm, mjaft u talle me mua dhe mos përdor këtë sarkazëm. Të lutem. - Nuk po tallem me ty. E kam seriozisht me ty si sikur asnjë tjetër në jetën tënde. Ke një bythë vepër arti. fq20
P.Roth
 

Senseo

.
Staf në FV.AL
The Saddest Poem
I can write the saddest poem of all tonight.

Write, for instance: "The night is full of stars,
and the stars, blue, shiver in the distance."

The night wind whirls in the sky and sings.

I can write the saddest poem of all tonight.
I loved her, and sometimes she loved me too.

On nights like this, I held her in my arms.
I kissed her so many times under the infinite sky.

She loved me, sometimes I loved her.
How could I not have loved her large, still eyes?

I can write the saddest poem of all tonight.
To think I don't have her. To feel that I've lost her.

To hear the immense night, more immense without her.
And the poem falls to the soul as dew to grass.

What does it matter that my love couldn't keep her.
The night is full of stars and she is not with me.

That's all. Far away, someone sings. Far away.
My soul is lost without her.

As if to bring her near, my eyes search for her.
My heart searches for her and she is not with me.

The same night that whitens the same trees.
We, we who were, we are the same no longer.

I no longer love her, true, but how much I loved her.
My voice searched the wind to touch her ear.

Someone else's. She will be someone else's. As she once
belonged to my kisses.
Her voice, her light body. Her infinite eyes.

I no longer love her, true, but perhaps I love her.
Love is so short and oblivion so long.

Because on nights like this I held her in my arms,
my soul is lost without her.

Although this may be the last pain she causes me,
and this may be the last poem I write for her.

Pablo Neruda
 

NGU

Wild child full of grace 💫
Te qeshesh? - Shenje qe ke lindur me hene te mire. Te buzeqeshesh? - Shenje e lumturise qe ke brenda vetvetes. Te besosh? - Shenje qe mbizoteron besimi mbi dicka, dike.. Te me zgjedhesh mua? - Oh, kjo eshte SHENJE qe ke SHIJE te Vecanta dhe te Privilegjuara.
 

Senseo

.
Staf në FV.AL
Që kur harbuan Ari dhe Fuqia,
Harboi e pangopur dhe lakmia.
Nga duf’ i saj, rrëmbyer si në vorbull,
Vërtitet e shkalluar njerëzia.

Për ar e fron vëllai të vëllanë,
Si bish’ e vret,
I biri helmon t’anë.
Dhe vaj të nxehtë i kullon në vesh,
Burrit në gjumë e shoqja për jaranë.
| Umar Khayyām |
 

NGU

Wild child full of grace 💫
Stuhi rebel lamtumire!
Ne cast te ndarjes perseri,
Ti dallget con perpjet i lire
Dhe zjen, shkelqen me krenari.

Si gjeme e britme pikellimi
E shokut qe na le dhe shkon,
Vikama jote dhe bucimi
Ne gji,se fundi,me kumbon.

O vend i shtrenjte i zemres sime
Ne bregun tend plot bukuri
I zhytur thelle ne mendime
Sa shpesh kam bredhur ne vetmi!

Jehona jote bucimtare,
Me mbush plot gezim e jete
Dhe heshtja jote magjistare
Dhe vrulli camarok o det!

Nje varke e bindur peshkatare
Lundron e ruajtur nga ti
Dhe mes tallazit shket krenare;
po ti terbohesh,c’mendesh fare;
Anije mbyt ne thellesi.

S’mu dha prej brigjeve shkembore
Te ikja vec njehere, o det,
Te nisja rendjen, dallget prore;
Atje ku ti gjemon, bucet.

Ne c’vis, ne c’vis te kesaj bote
Po shkoj tani ne shtegetim?
O det, nga shkretetira jote
Nje gje me dhemb ne shpirtin tim.

O lamtumire! Lamtumire!
Ne shpirt do te te kem perjete
Do ta degjoj me plot deshire
Jehonen tende larg, o det!

Ne shkretetira,neper pyje,
Ku rruga po me con tani,
Do marr me vete shkulmen, hijet,
Shkelqimin tend plot bukuri

A.P
 
Top