Artan Gjyzel Hasani

CORONAKARMA as tani nuk e kupton, o njeri, as tani qe u trondit nga themelet bota? është karma çfarë po ndodh me ne është vullneti i Saj, i Tij i Zotit që zumë me gurë i Natyrës që dikur e quanim “Mëmë” dhe e vumë poshtë për ta përdhunuar… inçesti ynë i përditshëm që lind monstra… karma për miliardat atomike dhe luftërat e pafund karma për mjekun që vdes në betejë kundër krimit tuaj karma për sheikët dhe naftën që ua zëvëndësoi gjakun karma për turpin e qytetërimit, Dhimbjen e Zezë, Afrikën karma e miliona jeteve që shuhen për një pikë ujë karma për pyje të djegur dhe për miliona katërkëmbësha fqinjët tanë të pafajshëm që nga ty u bënë hi karma për revolverët që zëvëndësuan lodrat karma për fëmijët që nuk kanë më babë e nënë por kane prindër nr.1 e nr.2 karma për ata që shkuan përtej binarëve karma për Sodomat dhe Gomorat moderne karma për idiotët krenarë që ju i shtuat karma për mendjebythëhapurit dhe indiferentët karma për shkencën brilante që nuk zhduk varfërinë por gruas i vë një karuc dhe e bën burrë dhe në gjoksin leshator të koqeprerit mbjell gjinj … karma për egot dhe dëshirat tona të shfrenuara për epshet tona drejt lavdisë, triumfit, parasë karma për duartrokitësit e paguar dhe trushplarët... në mëngjes Abelë, Kainë në muzg ngritëm dolli për delen Dolly pa e kuptuar që ne ishim ajo dhe erdhi një kohë kur Mbinjeriu i laboratorëve pushtoi Galaktikat, mposhti zotat dhe pastaj u tërhoq zvarrë nga një virus I bëtë të gjitha… nga Bir i Natyrës dhe Rob i Zotit u bëtë Skllav i Silikonit dhe Pjellë e Djallit Çfarë iu ka ngelur akoma? Deshët të ishit Zotër mbi Zotin dhe Natyrën mbi Diellin, dhe Shiun, Dheun dhe Ujin Rrufetë dhe Dëborën, Kohën dhe Hapësirën dhe nën sundimin tuaj i gjithë njerëzimi? Ja, u bë vullneti juaj, o mëndjendyrë! Mbi kokat tuaja djallezore Karma vuri Kurorën… dhe ky është veç fillimi…


(nga vellimi poetik "IMORALISTI", 2020) ©Artan Gjyzel Hasani
 

NGU

Wild child full of grace
V.I.P
ZHVISHU!

Kështu qënka jeta
ëndrra
gëzime
hidhërime
urojmë për ditëlindje
ngushëllojmë për vdekje
dhe ikim udhës që zvogëlohet
të zbukuruar me dinjitetin superb
mbushur me krenarinë idioteske
madhështinë tonë qesharake veshur deri në fyt
delire përjetësie milingonash të bujshme
dhe kemi mbuluar me sukses
çdo centimetër të vetes
në mënyrë që të mos na njohë askush
të dukemi njësoj
këtej dhe matanë
nga lart e nga poshtë
nga brenda dhe jashtë
se ndryshe si do na buzëqeshin të ngjajshmit tanë?
zhvishu, njeri, zhvishu,
dhe lëri edhe ata të zhvishen
para se të t’i shqyejë maskat
tjetri që brenda teje rritet …
se vërtet dëbora flokët e vet shkul
i hedh mbi shtëpitë dhe rrugët
për të na bërë më të bardhë
por rrezja e diellit që shkrin çdo gjë
e zhvesh qytetin …
në rrugë do shfaqen kafshë të ngordhura
me sytë hapur
dhe jo gjurmë hapash që kurrë s’i bëmë
për të mos vrarë bardhësinë e falur
e të rreme…
zhvishu, njeri, zhvishu,
ndoshta jam qyteti yt
ku ti shëtit pa e ditur…
 

dangerous

* * * *
NJE POEME E LODHSHME PER ÇKA MBETI

e gjatë shumë kjo udhë e jetës së shkurtër
ndërprerë nga ëndrra në ëndërr
këputur nga zgjime mediokre
banale si rutina

më lodhi rrugëtimi i lehtë drejt të nesërmes
i rremë si leximi i fatit në krahët e fluturës
dhe besova se ashtu ishte e shkruar
por ligjet e natyrës mbarojnë aty ku fillon dashuria
në peshoren e saj përmbysen të gjitha balancat e jetës

aty një njeri i vetëm
rëndon më shumë se miliona të tjerë
dhe nga të gjithë gurët që mbajtem mbi shpinë
më i rëndi ishte guri i vetes
kur të tjerët i deshëm
herë shumë
herë pak
por kurrë sa duhej…

fryn erë brenda meje këtë natë
edhe pse i kam mbyllur dritaret e qiellit
por këto më vinë ndërmend
kur mëndjen dua të humbas
pa e vrarë për asgjë të mirë që ndoshta ka mbetur
kthinave të padukshme ku shpirti rreh si zemër
dhe i mbytur nga përgjigjet e pyetjeve që s’u bënë kurrë
zhytur në gjërat që dot s’i bëra
përpiqem të notoj anash vetes
pa e prekur…

(nga vellimi poetik "IMORALISTI“, 2020)
©artangjyzelhasani
 

NGU

Wild child full of grace
V.I.P
BARDHA E KALTER

Mbaje në gjoks tani se ia lehtëson ikjen, tha infermierja,
dhe unë të shtrëngova fort në gjoksin tim, nënë…
dy herë ta kisha parë aq afër fytyrën, gojën, sytë
veç kur si foshnjë më jepje gji
dhe në çastet kur po jepje shpirt….
nuk e di sa të mbajta ashtu shtrënguar
aq gjatë sa një jetë e tërë
aq shumë sa vdekja humbi kuptimin
vdiqa çdo çast në gjoksin tënd atë ditë
për të më ringjallur hij’ e mortjes mijëra herë…
më vështroje në sy sikur më kërkoje të falur
që nuk po të dilte shpirti lehtë…
më buzëqeshje sikur më thoje ja edhe pak
edhe pak bir,
edhe pak e do të shkoj atje…
nuk ishte e zezë mortja jote, nënë,
si dheu kur bëhet varr…
është e bardhë në të kaltër
çka mbetet kur një ëngjëll ikën lart...
kam kaq mall të jem pranë teje
nga dritare e avioneve gjithnjë e kërkoj
por nuk gjej dot shpirtin tënd
dhe kuptoj që ka ikur më lart…
ishte qiell brenda një reje…
 

NGU

Wild child full of grace
V.I.P
ÇATI FLUTURUESE ESHTE DASHURIA…

…por kur jemi të pastrehë nuk e dimë...
ngrejmë muret mbrojtëse dhe dritaret
derën me çelës të lumtur,
bravën lozonjare,
e quajmë shtëpi
dhe fillojmë të banojmë në të
duke kujtuar se është përgjithnjë e jona
e fortë ndaj dimrit,
shiut,
tërmetit,
stuhisë
deri kur një ditë të bukur me diell
fëmija brenda nesh
e fshin shkujdesur nga vizatimi i tij...
 

NeVertiti

~Kohe & Stine~
Staf në FV.AL
Adm
POEMA E RËNIES
1
nuk i pamë gjethet kur ranë
ishim shumë të zënë
po flisnim për degët e thyera
2
se ne kurrë s’kemi kohë
të shohim gjërat ndërsa bien
gjethet në vjeshtë
a veten në dashuri
s’kishim parë më parë as shiun
kur iu këput një pikë fatlume
që s’ra përdhe, por mbi gjethen lagej
ai tingull delikat që pothuajse s’ndjehej
ishte valsi i gjethes para se të përbaltej...
3
nuk duam të jemi dëshmitarë okularë rrëzimesh
por konsumatorë shembullorë kortezhesh,
oratorë mëshirëplotë varrimesh
preferojmë të rënët kur fundin kanë prekur
kjo është zeja jonë ogurzezë
e ne jemi vërtet të mirë në të
absolutisht të mrekullueshëm
në artin e hipokrizisë së domosdoshme
për të bërë të ndjehet mirë një i vdekur...
4
por kur s’vdes dot a s’mund ta vrasin
njeriu bie në dashuri
e kjo do të thotë qe ajo aty poshtë tij qënka
duke pritur që ai të bjerë
si dheu për shiun
trotuari për gjethet
si rrezen e mengjesit kuverta e yjeve
tapeti jeshil i dhomës akoma të boshatisur
që pas pak rrëmujë do të bëhet
nga lodrat prej ëndrrash të të dyve...
5
në galerinë e dhimbjes sonë
ku vizitorët janë të tjerë
portreti i pritjes është malli
i vizatuar jo me penel,
por me brinjë nga një kraharor kali
që kurrë nuk di të na shpjerë...
6
mungesë peshe e atij që kujtuam se ishim
boshi që na mbjell në gjoks hija
pastaj gjithnjë vjen trishtimi
aq i hidhur kur vjen si buzëqeshje
madhështor rrëzimi kur bëhet rënie
e ti udhën teposhtë merr
vjedh frymë zbrazëtia, por gjurmë nuk lë
i verbër si tymi edhe ajri nganjëherë...
7
por tani ia dimë sekretin rrëzimit
dhe rënies së gjethes
sepse më parë kemi qenë shi
para se të bëheshim gjethe
shumë kohë para se të bëheshim një
kur dy ishim dhe rrëzoheshim te njëri-tjetri
ashtu…pa bujë…pa dëshmitarë…
si brenda vetes…
©artangjyzelhasani
 
Top