• Mirësevini tek Forumi Virtual

    Nëse ju shfaqet ky mesazh do të thotë se ju nuk jeni regjistruar akoma. Edhe pse nuk jeni regjistruar ju arrini të shihni pjesën me të madhe të seksioneve dhe diksutimeve të forumit, por akoma nuk gëzoni të drejten për të marrë pjesë në to dhe në avantazhet e të qënurit anëtar i këtij komuniteti.

    Regjistrimi është plotësisht falas në komunitetin tonë, pasi të regjistrohesh do të gëzosh shumë të drejta si të japesh mendimin tënd në një diskutim, të hapësh një diksutim tëndin, të komunikosh me anëtarët e tjerë të komunitetit në mënyrë private, të marësh pjesë dhe të votosh në konkursin e poezisë dhe të fotografisë dhe shumë opsione të tjera... duke përdorur mënyrën më të thjeshtë dhe të sigurtë për tu rregjistruar
    GOOGLE Microsoft Yahoo

    Për cdo problem mos hezitoni të na " KONTAKTONI ".

Haruki Murakami.

Nicktjeter

Per aspera ad astra.
Lindur ne Kyoto me 1949 dhe rritur ne Kُbe.
Pa dashur te hapem ne detajet per jete.

Dua te sjell detaje ne shkrime e thenie:

Vdekja nuk eshte e kunderta e jetes.
Eshte nje pjese e saj perberese.
 

Drejtori

S'keni pa gjo akoma.... :P
Ka patur te drejte rahmetlliu por nje lidhje mes tyre direkte nuk kemi indetifikuar, vec valeve magnetike qe na postoi Nevi...;)
 

Nicktjeter

Per aspera ad astra.
Ate nate, bera dashuri me Naoko-n. Nese ta beja ishte dicka e duhur apo jo, nuk e di.
Nuk e di as tani qe kane kaluar 20 vite e mbase sdo e di kurre. Por ne ate moment smund te beja gje tjeter.
Ajo ishte ne nje moment mbikarkeseeksituese nervoze e lemshi e donte qe une ta qetesoja.
Frika driten me avash, me embelsi e zhvesha pastaj u zhvesha edhe une.
U perqafuam. Ne ate nate te ngrohte me shi , edhe lakuriq nuk ndjenjm te ftohte. Ne erresire trupat tane kerkoheshin pa folur.
Une e puthja dhe duart e mia i mblidhnin lehte gjinjte.
Naoko shterngonte penisin ( pjesen) tim te ngritur. Vagina e saj ishte e ngrohte dhe e lagesht me kerkonte.
E megjithese ndersa hyra brenda saj ndjeu nje dhimbje te tmerrshme. E pyeta nese ishte hera e pare , beri "po" me koke.
Ngela i habitur.
Isha i bindur qe Kizuki e Naoko kishin bere gjithmone dashuri.
Pasi shtyva penisin sa me thelle qe munda , ndenja pa levizur pa bere levizjen me te vogel dhe e mbajta gjate shternguar.
Pastaj, pasi me ngjau sikur u qetesua fillova te levizja avash dhe pas pak kohe erdha.
Ne fund duke me shternguar fort Naoko leshoi nje britme.
Nuk kisha degjuar asnjehere nje te bertitur aq te trishte ne nje orgazem.



( u mundova ta pershtatja mesa munda me mire ne shqip)

(Norvegian Wood)
 

Didi

C'est la vie.
Meqë i gjeta në një artikull të kultplus, shkëputur nga Pylli Norvegjez:

“Asnjë e vërtetë nuk mund ta shërojë dhimbjen të cilën e ndjejmë kur e humbasim dikë që e kemi dashur. S’ka të vërtetë, s’ka sinqeritet, s’ka forcë, s’ka mirësi që mund ta shërojë atë dhimbje. E gjitha që mund të bëjmë është të shohim përmes saj deri në fund dhe të mësojmë diçka prej saj, por ajo që do ta mësojmë nuk do të na ndihmojë në përballjen me dhimbjen tjetër, e cila vjen tek ne pa paralajmërim.”


“Nuk më intereson se çfarë do të bësh me mua, por vetëm nuk dua të më lëndosh. Tashmë kam pasur mjaftueshëm lëndime në jetën time. Më shumë se mjaftueshëm. Tani dua të jem e lumtur.”


“Nuk është se ne nuk përshtateshim. Ne thjeshtë skishim asgjë për të thënë.”
 

Hope

◕‿◕
La Course au mouton sauvage (A Wild Sheep Chase) -Roman de Haruki Murakami

Ka qene libri i pare qe kam lexuar nga Haruki, e i cili eshte nje fantazi e lezetcme e cilen nqs e rilexon me shume here do zbulosh detaje te ndryshme. :)
 

Didi

C'est la vie.
Kur fillon të lexosh librat e Murakamit, jeta nis të marrë hijen e tyre. Kjo është karakteristika magjike e romanëve të shkrimtarit japonez Haruki Murakami.

Në një intervistë për klubin e librit Guardian në Festivalin Ndërkombëtar të Librit në Edinburg, Murakami ka ndarë me lexuesit e tij eksperiencën dhe ëndrrat.

Shumë pak i shfaqur në publik apo në media, Murakami ishte i qeshur, i qetë dhe shumë argëtues teksa u përgjigjej të gjitha pyetjeve në anglisht. “Kam jetuar në Havai për disa kohë, ndaj anglishtja ime është e ndryshme nga juaja”, paralajmëroi ai. Megjithatë, asistonte edhe një përkthyese, që sipas shkrimtarit, një herë e një kohë kishte qenë kameriere në një bar ku kishin shkuar Murakami dhe gruaja e tij Yoko.
Autori i 13 romanëve dhe shumë tregimeve, pranoi se kishte harruar plotësisht çfarë kishte shkruar; gjë që dukej se nuk e bezdiste aspak. “Vërtet?” dhe “Nuk më kujtohet kjo”, ishin dy nga përgjigjet e tij më të shpeshta. Ai e bënte audiencën të qeshte sa herë përgjigjej: “Është botuar 20 vjet më parë dhe nuk e kam lexuar që atëherë!”

1. “Nuk ndihem rehat kur shkruaj në vetën e tretë: më duket sikur i shoh personazhet nga lart-poshtë”

E kam shkruar romanin e parë në vitin 1979. Që atëherë, i kam shkruar të gjithë romanët e mi në vetën e parë. Kam provuar disa herë të shkruaj në vetë të tretë (m’u deshën 20 vjet), i pari ishte “Kafka në Breg” – dhe nuk ndihem rehat, më duket sikur i shoh personazhet nga lart-poshtë. Dua të qëndroj në të njëjtin nivel me personazhet e mi. Kështu është demokratike.

2. “Kur isha më i ri, doja të isha një person i urtë që jetonte një jetë të qetë”

Tory Okada (protagonisti i “Kronika e Zogut Kurdisës”) është heroi im. Kur isha më i ri doja të isha si ai. Doja vetëm të isha një person i urtë dhe të kisha një jetë të qetë. Nuk është më e qetë tanimë! Jeta është e çuditshme.

3. “ E pëlqej shumë hekurosjen. Ndihmoj edhe gruan!”

Murakami shpjegoi se shumë prej tematikave të librave të tij janë prej jetës së përditshme të shkrimtarit – macja, gatimi, muzika dhe fiksimet e tij. Duke treguar për procesin e shkrimit, ai komenton përse krijon aq shumë linja të ndryshme historie në një libër:
Kur shkruaj një roman, më merr një ose dy vjet – dhe shkruaj çdo ditë, ndaj lodhem! Hap dritaren për të marrë pak ajër të freskët. Shkruaj një tjetër linjë romani për t’u argëtuar – shpresoj që edhe lexuesit të argëtohen! Gjithashtu, shkruaj në vetën e parë, ndaj më duhen gjëra të tjera për t’i zhvilluar këto linja, letra apo historitë e njerëzve.

4. “Nuk më pëlqen të shkruaj për dhunë apo abuzim seksual – por më duhet për hir të historisë”

Disa prej historive të tij janë për gjëra të tmerrshme – ai foli për disa momente tmerruese në librin “Kronika e Zogut Kurdisës”:
Isha aq i trembur kur po e shkruaja! Të gjithë përkthyesit m’u ankuan se ishte e frikshme. Por ta shkruaje ishte akoma më e frikshme! Unë jam përgjegjës për ta hedhur në letër. Dhuna dhe abuzimi seksual janë një lloj stimulimi për historinë. Nuk më pëlqen t’i shkruaj, por më duhet për hir të historisë.

5.“ Ëndërra ime më e madhe është të qëndroj në fund të një pusi”

Është ëndrra më e madhe e jetës sime të ulem në fund të një pusi. Është një ëndërr e bërë realitet. Jo një makth? – pyeti John Mullan. Jo! Mendova se do të ishte shumë bukur të shkruaje një roman, ku mund të ishe gjithçka! Ndaj thashë me vete: Unë mund të ulem në fund të një pusi, i izoluar … E mrekullueshme!

6. “ Rreth përkthimit të librave të tij: “Mund të qetësoheni!”

Shumë lexues pyetën rreth përkthimit të librave dhe përfshirjes së shkrimtarit në të. Duke qenë se shumë prej rrëfimit të tij mbështetet te nuanca dhe te finesa, a humbet diçka lexuesi që e lexon të përkthyer?
Unë mund të lexoj libra në anglisht. Jo në frëngjisht, gjermanisht apo rusisht. Por kur një përkthim në anglisht ka përfunduar, ata ma dërgojnë mua dorëshkrimin. Pastaj unë e lexoj dhe bie dakord. Nëse leximi më pëlqen, atëherë përkthimi është në rregull. Ndaj mund të qetësoheni! Ndonjëherë gjej gabime dhe thërras përkthyesin. Por tre ose katër gjëra nga i gjithë libri ndoshta.

7. “ Kur shkruaj, nuk e di se çfarë do të ndodhë

Disa lexues e pyetën shkrimtarin japonez “A është çdo libër i formuar plotësisht në mendjen tuaj përpara se të filloni ta shkruani apo është ai një udhëtim edhe për shkrimtarin, siç është për ne lexuesin?”
Kur filloj të shkruaj nuk kam asnjë ide se çfarë do të vijë më pas. Për shembull, te “Kronika e Zogut Kurdisës” e vetmja gjë që kisha në fillim ishte cicërima e një zogu, dhe për shkak se dëgjova një zog në kopshtin pas shtëpisë, m’u duk sikur po parashikoja diçka dhe doja të shkruaja rreth kësaj. Pastaj po gatuaja spageti – këto janë gjëra që më ndodhin mua! Po gatuaja spagetit kur dikush më thërriti. Kisha këto dy gjëra për t’ia nisur. Për dy vite vazhdova të shkruaj. Është qejf! Nuk e di se çfarë do të ndodhë më pas, çdo ditë! Zgjohem, i afrohem tavolinës, ndez kompjuterin dhe i them vetes: “Pra, çfarë do të ndodhë sot?” Është argëtuese!

8. “Imagjinata ime është një lloj kafshe. Ndaj veprimet e mia e mbajnë gjallë”

Jam i fiksuar me puset. Elefantin. Frigoriferin. Macen. Dhe hekurosjen. Nuk mund ta shpjegoj.

9. “Jeta ime është plot rastësi të çuditshme”

Mullan e pyeti Haruki Murakamin përse i pëlqen aq shumë t’i përfshijë rastësitë në romanët e tij, teksa shumë shkrimtarë të tjerë përpiqen t’i shmangin, sepse për lexuesit janë të pabesueshme.
Librat e Dikensit janë plot rastësi; po ashtu edhe të Rajmon Çandler: Filip Marlou ndesh shumë trupa të vdekur në Qytetin e Engjëjve. Është jorealiste – edhe për Los Anxhelosin! Por askush nuk kundërshton, sepse pa këto rastësi nuk mund të ndodhë historia. Kështu e mendoj. Dhe shumë rastësi më ndodhin në jetën reale. Shumë rastësi të çuditshme më kanë ndodhur përgjatë jetës.

10.Çfarë dobie ka të qenët shkrimtar? Nuk udhëton për në punë, nuk ka mbledhje, nuk ka shefa.”

Nuk ka nevojë të shtosh gjë tjetër. Puna është aty ku shkrimtari është. Mbledhjet janë të panevojshme, shefat të padëgjuar.

11. “Kur shkruaj fiction, më nevojitet muzikë”

Dikush nga audienca e pyeti sesi e përzgjedh muzikën që e fut në romanët e tij – e bën me qëllim që libri të ketë një kolonë zanore?
Vjen natyrshëm. Kur shkruaj fiction, kam nevojë për diçka muzikore dhe këngët më vijnë natyrshëm. Kam mësuar shumë gjëra nga muzika – harmoninë, ritmin, improvizimin. Ritmi është i rëndësishëm për mua. Zakonisht dëgjoj muzikë kur shkruaj, prej këtej vijnë edhe këngët në libra.

12. “Nuk kam qëllim të shkruaj për personazhe të trishtuar”

Një pjesëtar i audiencës e pyeti shkrimtarin japonez përse personazhet e tij dukeshin kaq të trishtuar.
“Vërtet?”, pyeti ai i habitur. Toru Okada është me siguri jo i lumtur me martesën e tij sugjeroi Mullan. “Çdokush është!” – bëri shaka Murakami. “Nuk e kam për qëllim të shkruaj për personazhe të trishtuara”, e përfundoi ai fjalën.



Marr nga: Gazeta SHQIP
 
Top