Këshillat më të çmuara të mamit mbahen në zemër

Nuk ka asgjë më të çmuar se këshillat e një nëne, të njëjtat që pothuajse i urrenim si fëmijë dhe që i keqinterpretojmë si fyerje ose si imponime. Në atë kohë, për çdo këshillë të pakërkuar që jepej ne përsërisnim me zë të lartë, madje për ta lënduar pak atë, “Kur të jem nënë nuk do të jem si ti”.


E4F5EE8F-695B-4D3D-84AF-0A93F22F60AB.jpeg



Dhe në vend të kësaj, ne jemi bërë ashtu si ajo mësuese e jetës që na deshi me gjithë forcën e saj. Ajo tashmë e dinte, ndërsa na mbronte në barkun e saj, se do të ishte një shoqe, këshilluese, mësuese, gjithçka e jona. Me rritjen, nga ana tjetër, ne bëmë sikur harruam pak nga roli i saj në dukje i rëndë, por kaq i çmuar dhe thelbësor për çdo aspekt të jetës sonë. Dhe na u desh kohë që të kuptonim se në realitet, gjithçka që donim ishte thjesht të dukeshim si ajo.

Dhe kështu bëmë, mblodhëm ato këshilla të çmuara që aq shumë i refuzuam dhe i mbajtëm ato në zemrat tona. Perlat e mençurisë që na kanë bërë gratë që jemi sot. Një thesar i paçmuar që ne jemi të gatshëm t’ua transmetojmë brezave të ardhshëm, fëmijëve tanë dhe që do t’u tregojmë se sa forcë dhe këmbëngulje kishte gjyshja, nëna jonë. Një far, një udhëzues, një strehë e sigurt.
Këshillat e një nëne janë të gjitha paksa të ngjashme, sepse para se të ishin prindër, edhe ato ishin vajza. Sigurisht, ato ndryshojnë pak, i përshtaten kohërave dhe personalitetit të secilit prej nesh, por kurrë nuk shtrembërojnë thelbin e tyre, kuptimin e pastër dhe autentik. Ashtu si ajo këshillë për të mos pranuar ëmbëlsira nga një i huaj, e cila sot na bën të buzëqeshim, por që ne e kemi kuptuar se fshihet një e vërtetë e madhe në atë vizion të thjeshtë të deklaratës. Ose atë mësim mbi mirënjohjen: nënat tona na kanë shtyrë të jemi gjithmonë mirënjohës për atë që kemi dhe për gjithçka që jeta ka rezervuar çdo ditë për ne.

Dhe për ato lotë dhe pendime për gjërat e bëra dhe thënë, këshilla e mamit ishte gjithmonë e njëjtë: “Ju nuk keni nevojë të qani për gabimet tuaja, por mësoni prej tyre të bëheni më të fortë”. Ato na mësuan ta duam botën dhe jetën, të respektojmë njerëzit dhe çdo krijesë tjetër të gjallë. Ato na shpjeguan dashurinë, zhgënjimin dhe dështimet dhe në çdo derë të mbyllur ne gjetëm forcën e fjalëve të tyre.
Por mësimi më i madh erdhi në momentet më të errëta të jetës sonë, ato në të cilat dielli nuk dukej se ndriçonte më dhe asgjë apo askush nuk mund të na jepte lehtësim. Ishte nëna jonë, e cila nuk kishte nevojë të përdorte fjalë sepse ne e kuptonim atë me praninë e saj të thjeshtë që do të kishte qëndruar atje, pranë nesh, deri në frymën e fundit, edhe nëse do të ishte fundi i botës. Sepse dashuria e një nëne nuk mbaron kurrë dhe ajo do të jetë streha e sigurt për t’u kthyer, gjithmonë dhe përgjithmonë.

Burimi / DiLei
 
Top