Kur shpirti largohet nga trupi pas vdekjes … Letër nga përtej …

Marla

Quo Vadis!

Kur vjen koha për të lënë trupin tuaj, ne largohemi nga dëshpërimi dhe vetmia. Udhëtojmë nëpër shtigje dhe botë të reja, por megjithatë nuk vdesim kurrë vetëm. Kjo është letra nga jeta e përtejme që të gjithë duhet të lexojnë!

Fëmijët e sëmurë terminalë, pak para vdekjes, fillojnë të kuptojnë se janë në gjendje të lënë trupin e tyre fizik dhe të kenë atë që ne e quajmë “përvoja jashtë trupit”. Dhe gjatë këtyre daljeve nga trupi, që pacientët në fund të jetës bëhen të vetëdijshëm për praninë e qenieve të caktuara që i rrethojnë, të cilët i drejtojnë dhe i ndihmojnë.

Kisha i quan Engjëj Mbrojtës… janë udhëzuesit tanë!
Çdo qenie njerëzore shoqërohet dhe ndihmohet nga këta udhëzues ose engjëj, si gjatë jetës, ashtu edhe në kalimin përfundimtar të vdekjes dhe më gjerë. Për më tepër, të gjithë do të pritemi nga ata që kemi dashur dhe që na paraprijnë në vdekje. Për këtë arsye, askush nuk vdes i vetëm, gjithmonë është dikush që zgjat dorën për të na shoqëruar në një udhëtim të ri.
Për më tepër, kur largohemi nga trupi ynë fizik para vdekjes, e gjejmë veten në një gjendje ku hapësira dhe koha nuk ekzistojnë. Pak si një harresë, në të cilën gjithçka ndalet dhe rrotullohet rreth nesh…
Dhe në këtë gjendje paranormale që vështirë se mendja njerëzore e kupton. Në këtë hapësirë të pafundme jemi të lirë të jemi kudo dhe me kë të duam … Jemi aty, pranë tyre, për të dashurit tanë!
Dhe edhe nëse ata nuk e perceptojnë praninë tonë, përpiqemi të lehtësojmë dhimbjen e pranishme në zemrat e tyre … është sikur të jemi në të njëjtin vend, por në një dimension tjetër: një dimension qiellor që na lejon të amplifikojmë dashurinë për kë kemi lënë!
Mos rri duke qarë mbi varrin tim. Unë nuk jam aty, nuk fle. Ajo që ndjen nuk është dhimbje: ËSHTË DASHURI

Ka njëmijë erëra që fryjnë. Jam shkëlqimi diamant mbi re. Jam drita e diellit mbi grurin e pjekur. Jam shiu i vjeshtës. Kur zgjohesh në qetësinë e mëngjesit… Jam yjet që shkëlqejnë natën.
Mos qaj për mua, kujto se edhe nëse nuk më sheh, jam gjithmonë aty për të të bërë shoqëri, për të të tharë lotët dhe për të të mbajtur dorën. Vdekja nuk është asgjë. Jam vetëm duke rrëshqitur në portën përbri. Jam unë, je ti.
Çfarëdo që të ishim me njëri-tjetrin, jemi akoma. Më thirr me emrin që më keni thirrur gjithmonë. Flisni me mua në mënyrën më të thjeshtë si gjithmonë.
Mos përdorni asnjë ndryshim në tonin tuaj. Mos vish asnjë ajër të detyruar ose dhimbje solemne. Qesh si gjithnjë kemi qeshur. Për shakatë e vogla që gjithmonë i kemi vlerësuar së bashku. Luaj, qesh, mendo dhe lutu për mua. Le të jetë emri im gjithmonë fjala e njohur që ka qenë gjithmonë.
Thuaje pa dhimbje. Pa fantazmën e hijes në të. Jeta do të thotë gjithçka që ka qenë ndonjëherë.
Ekziston një vazhdimësi absolute e pandërprerë.
Çfarë është vdekja nëse jo një aksident i papërfillshëm?
Pse duhet të çmendem? Pse nuk më sheh askush? Po të pres …
Diku shumë afër. Jam vetëm në një cep, ti nuk mund të më shohësh por jam gjithmonë pranë teje.
Asgjë nuk ka kaluar; asgjë nuk ka humbur.
Është vetëm çështje kohe dhe gjithçka do të jetë siç ishte më parë.
Do të qeshim përsëri bashkë, do të takohemi përsëri, do të përqafohemi përsëri dhe do ta duam njëri-tjetrin më shumë se më parë.
Falë një dashurie të re dhe më të fuqishme!

(Bazuar në histori të vërtetë nga Henry Scott Holland) /Psikologjia
 

Baboon

FALEMINDERIT!
Se di pse por pikërisht këtë mendoj gjithnjë për njerzit që ndahen nga ne, ja këtë gjuhë nëse do mundeshin të na flisnin. Ka kohë që kjo më është kthyer si një lloj bindjeje! Prandaj i shmang me sa të mundem varrezat ktej e tutje pasi gjendja ime shpirtërore (nqs jam i mërzitur, pikëlluar etj) më dukët sikur i rëndon njerzit që s'janë më në këtë botë. Dua të mos ndjej trishtim kur ti kujtoj prandaj, shpeshherë është pak sa e vështirë balancimi i mendimeve dhe ndjenjave.
 
Top